เธอลืมตาขึ้นท่ามกลางความพร่าเลือน ภาพตรงหน้าเป็นสีขาวโพลนไปหมด
เธอจ้องจุดหนึ่งอย่างเหม่อลอยอยู่นาน กว่าสติจะค่อย ๆ กลับคืนมา
เมื่อหันมองรอบตัว ก็เห็นว่าเป็นห้องผู้ป่วยที่จัดไว้อย่างเรียบง่าย แสงแดดอุ่น ๆ ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง
พอหันไปอีกด้าน ใบหน้าที่อยู่ใกล้จนเหมือนขยายใหญ่ก็ปรากฏขึ้น ดวงตาดำขลับจับจ้องเธอไม่กะพริบ
หัวใจเธอหดวูบ ตกใจจนแทบวิญญาณหลุดจากร่าง
เพ่งดูให้ดี คนคนนั้นคือจ้านว่าง
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ไม่รู้ว่าจ้องเธอมานานแค่ไหนแล้ว
“ฟื้นแล้วเหรอ?” พยาบาลเดินเข้ามาพลางยิ้ม “น้องชายเธอดีกับเธอจริง ๆ เฝ้าอยู่ทั้งคืน บอกยังไงก็ไม่ยอมพักเลย”
“ช่วงมีประจำเดือนก็กินยาแก้ปวด อย่าฝืนเอาไว้ คนที่ทรมานก็คือตัวเองนะ”
“นอนพักอีกสักหน่อย ถ้าแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้วก็กลับบ้านได้”
“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว
“ไม่เป็นไร” พยาบาลเปิดโทรทัศน์จอใหญ่บนผนัง แล้ววางรีโมตไว้ข้างหมอน “ถ้าเบื่อก็เปิดดูฆ่าเวลาได้นะ”
ก่อนเดินออกไป เธออดเหลือบมองจ้านว่างที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่ได้
ทั้งหน้าเด็ก หล่อ แถมรวยอีก สเปกดีสุด ๆ
พี่สาวป่วยนิดเดียว ยังได้เข้าห้องพักวีไอพีเลย
เธอหันไปมองจ้านว่าง “ฉันมาอยู่โรงพยาบาลได้ยังไง นายเป็นคนพามาเหรอ?”
เขาขานรับสั้น ๆ “อืม”
เธอลองถามหยั่งเชิง “แล้วนายเห็นคนแปลก ๆ บ้างไหม?”
ภาพเหตุการณ์ตรงทางเดินผุดขึ้นมาในความทรงจำ ฆาตกรกลับปล่อยเธอไปงั้นเหรอ?