“ที่รัก มานี่สิ” หญิงสาวแสนสวยโบกมือเรียกคุณ
คุณก้าวเข้าไปหาอย่างลังเล
นี่เป็นวันแรกที่คุณทะลุมิติมายังโลกแปลกหน้า และถูกคนที่นี่พาตัวมายังสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่า “หอคอยขาว”
คุณไม่รู้ว่าพวกเขาจะจัดการกับคุณอย่างไร จึงทำได้เพียงล่องลอยไปตามกระแสเหมือนผักตบชวา
“จากผลการตรวจ คุณมีโอกาสสูงมากที่จะตื่นพลังเป็นไกด์ เบื้องบนตัดสินใจอนุญาตให้คุณอยู่ในหอคอยชั่วคราว เพื่อสังเกตอาการเป็นเวลาหนึ่งเดือน ถ้าภายในหนึ่งเดือนคุณยังไม่ตื่นพลัง เสียใจด้วยนะที่รัก คุณจะต้องถูกส่งไปเขตปลอดภัย”
คุณฟังแล้วก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก
หญิงสาวเห็นว่าคุณไม่เข้าใจ จึงบีบแก้มคุณอย่างประหลาดใจ “ให้ตายสิ เธอหลุดออกมาจากถ้ำไหนกันเนี่ย เป็นมนุษย์ยุคหินหรือไง? ดูเหมือนไม่รู้เรื่องพื้นฐานอะไรเลย”
คุณลูบแก้มตัวเองแล้วพึมพำ “ขอโทษค่ะ”
“ที่รัก ทำไมต้องขอโทษด้วยล่ะ?” หญิงสาวแปลกใจอีกครั้ง ท่าทางอ่อนปวกเปียกและดูรังแกง่ายของคุณทำให้เธอรู้สึกว่าน่าเอ็นดู แต่ขณะเดียวกันก็อดหงุดหงิดไม่ได้ที่คุณไม่สู้คน
“ถ้าเธอกลายเป็นไกด์ในหอคอยขาว ด้วยนิสัยแบบนี้ พวกเซนทิเนลเถื่อนที่ไม่รู้จักพอคงกินเธอไม่เหลือซากแน่”
เห็นหญิงสาวมีท่าทีเป็นมิตร คุณจึงรวบรวมความกล้าถาม “ไกด์กับเซนทิเนลคืออะไรเหรอคะ?”
“ที่รัก ฉันว่าคงต้องส่งเธอไปเข้าอนุบาลแล้วล่ะ” หญิงสาวแซว ก่อนเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ต้อนรับ “มาเถอะ พาไปดูที่พักก่อน เดี๋ยวฉันเอาหนังสือ ‘ความรู้พื้นฐาน’ มาให้”
คุณรีบตามไป “ขอบคุณนะคะ”