ตอนพวกคุณกลับมาถึงโถงชั้นหนึ่ง ทุกคนก็มารวมตัวกันครบแล้ว เหลือแค่พวกคุณสองคน
สายตาทุกคู่หันมามองพร้อมกัน เธอจึงขยับไปหลบอยู่หลังเจียงจ้านโดยไม่รู้ตัว
“พวกคุณเจอเบาะแสอะไรบ้างไหม?” สาวผมแกละถาม
“ไม่เจอ” เจียงจ้านตอบหน้าตาเฉย
ส่วนหน้าสำคัญ ๆ ที่ฉีกออกมาจากไดอารี่เล่มนั้น ซ่อนอยู่ในกระเป๋าชุดนอนของเธอ
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเจียงจ้านถึงไม่ยอมพูดออกมา ผู้เล่นในด่านแรกโดยเนื้อแท้แล้วไม่ได้มีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน
แต่ในเมื่อเขาไม่พูด เธอก็เงียบตาม
เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก
ยามพลบค่ำ พ่อบ้านปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าซีดเผือดเหมือนเดิม พร้อมประกาศว่ามื้อค่ำจะจัดขึ้นที่ห้องอาหาร
“ดัชเชสหวังว่าทุกคนจะร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน นี่เป็นธรรมเนียมของปราสาท” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์
ห้องอาหารหรูหราแต่ชวนอึดอัด อาหารบนโต๊ะยาวมีมากมายผิดปกติ ทั้งเนื้อย่างหอมกรุ่น น้ำซุปข้นคลั่ก และผลไม้สด ต่างจากมื้อเช้าอันซอมซ่อราวฟ้ากับเหว
ไม่มีใครแตะมีดหรือส้อม
ผู้เล่นเก่ามองอย่างระแวดระวัง ส่วนผู้เล่นใหม่ต่างมีสีหน้าหวาดกลัว บรรยากาศประหลาดชวนขนลุกอบอวลไปทั่ว
“ทำไม แขกทุกท่านไม่พอใจกับการต้อนรับของดัชเชสหรือครับ?” น้ำเสียงพ่อบ้านเย็นชาลงฉับพลัน มุมปากเหยียดออกเป็นรอยยิ้มผิดธรรมชาติ
เจียงจ้านหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาอย่างสบายอารมณ์ ตัดเนื้อชิ้นหนึ่งแล้วใส่ปาก
เขาเคี้ยวช้า ๆ ก่อนพูดลอย ๆ ว่า “รสชาติดี”
รอยยิ้มแข็งทื่อของพ่อบ้านคลายลงเล็กน้อย
เจียงจ้านตัดเนื้อชิ้นเล็กอีกชิ้น แล้วยื่นมาแตะริมฝีปากเธอ “ลองชิมดู”
เธอมองเขา แล้วหันไปมองพ่อบ้านที่จ้องเขม็ง รู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางเลือก
เธอหลับตา อ้าปากกลืนลงไป
เนื้อนุ่มละมุนอย่างที่เจียงจ้านบอก รสชาติดีจริง ๆ
แต่ผู้เล่นคนอื่น ๆ นอกจากพวกเธอก็ยังไม่ยอมกิน สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ราวกับอาหารบนโต๊ะเป็นของน่าขยะแขยง
ที่แปลกคือพ่อบ้านไม่ได้โกรธเพราะเรื่องนี้ ทุกคนผ่านช่วงมื้อค่ำไปได้อย่างปลอดภัย
ก่อนเข้านอน พวกคุณยังมีเวลาว่างอยู่พักหนึ่ง พี่สาวใจดีเข้ามาหาเธอ บอกว่าอยากออกไปหาเบาะแสด้วยกัน
เธอไม่รู้จะปฏิเสธคนอื่นยังไง จึงหันไปมองเจียงจ้านเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เห็นเขายืนพิงอยู่ข้าง ๆ โดยมีชายหนุ่มท่าทางหดหู่กำลังชวนเขาจับทีม
เธอกลัวเจียงจ้าน ในใจก็แอบโทษเขาที่พาเธอมายังโลกน่ากลัวแห่งนี้ แต่เธอก็จำเป็นต้องพึ่งพาเขา
เธอไม่อยากแยกจากเขา และหวังว่าเขาจะปฏิเสธชายหนุ่มคนนั้นอย่างเย็นชาและหยิ่งยโสเหมือนก่อน
แต่เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะตอบตกลง
ดังนั้นเธอกับพี่สาวใจดีจึงจับทีมกันไปสำรวจห้องครัว ส่วนพวกเขาขึ้นไปชั้นสอง
การแยกจากเจียงจ้านเป็นครั้งแรกในโลกไร้สิ้นสุด ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธออยากรีบสำรวจให้เสร็จ มือจึงขยับอย่างรวดเร็ว
แต่ไม่ทันสังเกตว่าพี่สาวใจดีที่อยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ ทำไปอย่างไม่รีบร้อน แถมยังเอาแต่สนใจเธอเป็นส่วนใหญ่
ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ อีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นว่า “น้องสาว ซ่อนเบาะแสอะไรไว้แล้วไม่บอกพวกเราหรือเปล่า?”
เพล้ง!
เธอตกใจจนเผลอปล่อยมือ จานหล่นแตกกระจายบนพื้น
เศษกระเบื้องชิ้นเล็กกระเด็นมาเฉี่ยวแก้ม ความเจ็บแปลบแล่นผ่านเพียงชั่วครู่
หยดเลือดไหลลงจากแก้มของเธอ ตกลงบนเศษจานที่แตกกระจาย สีแดงสดตัดกับความขาวสะอาดอย่างเด่นชัด
เธอคล้ายได้ยินเสียงกลืนน้ำลายเบา ๆ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นพี่สาวใจดีกำลังจ้องเธอเขม็ง “ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้ล่ะ?”
อีกฝ่ายยื่นมือมา คล้ายอยากแตะบาดแผลของเธอ เธอจึงถอยหนีโดยไม่รู้ตัว
“เอาเบาะแสที่ซ่อนไว้ออกมาสิ ทุกคนจะได้หลุดพ้นเร็ว ๆ” พี่สาวใจดีไม่ได้โมโห กลับวกเข้าสู่เรื่องเดิมอีกครั้ง
เธอรู้สึกว่าคำพูดของอีกฝ่ายแปลกมาก แต่ขณะนั้นกลับนึกไม่ออกว่าแปลกตรงไหน
เธอโกหกไม่เป็น จึงทำได้แค่ส่ายหน้าเงียบ ๆ
น้ำเสียงของพี่สาวเปลี่ยนไป “ไม่มีจริง ๆ หรือไม่ยอมให้กันแน่?”
เสียงเย็นเยียบแหลมสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
เธอตกใจจนถอยหลังไปอีกหลายก้าว ก่อนหดตัวอยู่ตรงมุมห้องเหมือนกระต่ายตัวน้อยที่ไม่มีทางหนี
ขอบตารื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ขณะที่น้ำตากำลังจะเอ่อคลอ เสียงราวกับผู้ช่วยชีวิตก็ดังมาจากหน้าประตู “อยากได้เบาะแสอะไร? ทำไมไม่มาถามฉันล่ะ?”
เจียงจ้านยืนพิงกำแพง ส่วนชายหนุ่มท่าทางหดหู่หายไปอย่างไร้ร่องรอย
พี่สาวใจดีค่อย ๆ หันกลับมา ใบหน้าหม่นคล้ำ
“มานี่” เจียงจ้านทำเหมือนไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แล้วกวักนิ้วเรียกเธอที่ยืนนิ่งงัน
ในที่สุดเธอก็ได้สติ รีบวิ่งกลับไปหาเขา หยดน้ำตาตรงหางตากระเด็นไปโดนปลายนิ้วเขาพอดี
เจียงจ้านเหลือบมอง ก่อนจะอมปลายนิ้วนั้นไว้แล้วเลียต่อหน้าเธอ
หน้าเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที
“ใครทำ?” จู่ ๆ เขาก็ถาม
เธอมองตามสายตาเขาแล้วแตะแก้มตัวเอง ความเจ็บแปลบเบา ๆ ทำให้เพิ่งนึกได้ว่ามีแผลเล็ก ๆ อยู่
“ฉันซุ่มซ่ามเอง” เธอพูดเร็วปรื๋อ พลางดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ เพื่อเร่งให้ไปโดยไม่ต้องพูด อยากออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
เจียงจ้านพูดอะไรอีกสองสามคำ ก่อนจะจูงมือเธอ พอหันหลัง สายตาก็เหลือบผ่านพี่สาวใจดีที่ยืนอยู่ในห้องครัว
เป็นสายตาที่มองคนตาย
เมื่อกลับถึงห้อง เธอก็ถอนหายใจโล่งอก มองชายหนุ่มที่ดูสบายใจราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วอดโมโหขึ้นมานิด ๆ ไม่ได้ “ทั้งหมดเป็นความผิดนาย!”
เจียงจ้านเลิกคิ้ว “ฉันเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ถ้านายไม่พาฉันมาที่นี่ ฉันก็คงนอนสบายอยู่ที่บ้านแล้ว!” เธอไม่รู้เหมือนกันว่าไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงกล้าดุเขา
แต่เสียงสะอื้นของเธอฟังดูเหมือนกำลังตัดพ้อด้วยความน้อยใจมากกว่า ขอบตาแดงก่ำและชื้นแฉะ
“อย่าร้องไห้เลย” เขาถอนหายใจ ปลายนิ้วพันเล่นกับปอยผมของเธอ
เธอนึกว่าเขาสำนึกผิดขึ้นมาแล้ว แต่กลับได้ยินประโยคถัดมาของเขา “ตอนเธอร้องไห้ ฉันอยากขังเธอไว้ ให้ร้องไห้ให้ฉันฟังคนเดียว”
คำพูดวิปริตแบบนี้ทำให้เธอตัวแข็ง น้ำตาชะงักกลับไปหมด
เขาหัวเราะ ก่อนปลอบอย่างไม่ใส่ใจนักว่า “ไม่เป็นไร อีกไม่นานก็จบแล้ว”
ก็ใกล้จบแล้วนี่นา ขอแค่ผ่านคืนนี้ไป ก็จะครบสองวันแล้ว
เธอคิดในใจ
เธอเฝ้าหวังอย่างแรงกล้าว่าพอทุกอย่างจบลงแล้ว จะได้กลับไปยังโลกของตัวเองอีกครั้ง
แต่เขาไม่ได้หมายความแบบนั้น
ตกกลางคืน ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง
จังหวะเคาะถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เสียงดังขึ้นทุกที อวดดีจนไม่สนใจกฎที่กำหนดให้ต้องรักษาความเงียบภายในปราสาท
“เปิดประตู!”
“เปิดประตู เปิดประตู เปิดประตู เปิดประตู!”
เสียงคนหลายคนซ้อนทับกัน ดูเหมือนข้างนอกจะไม่ได้มีแค่คนเดียว
ท้ายที่สุด เสียงก็เปลี่ยนเป็นเสียงกระแทกประตูอย่างบ้าคลั่ง
“ไดอารี่! พวกเรารู้ว่าเธอเอามันไป!” เสียงของพี่สาวใจดีแหลมบิดเบี้ยว ไม่เหลือความอ่อนโยนอย่างก่อน “เอามันออกมา! นั่นของพวกเรา!”
เธอตกใจจนหลบอยู่หลังเจียงจ้าน นิ้วมือกำชายเสื้อของเขาแน่น
เจียงจ้านยกมุมปากขึ้นอย่างพอใจ เขาชอบท่าทางที่เธอพึ่งพาเขามากเหลือเกิน
เศษสวะพวกนี้หมดประโยชน์แล้ว
เขาค่อย ๆ ดึงเธอไปไว้ข้างหลังเพื่อปกป้องตัวเธอ ส่วนตัวเองหันหน้าเข้าหาประตูที่ใกล้พังเต็มที ดวงตาเผยความตื่นเต้นอย่างไม่ปิดบัง
ปัง!
ประตูห้องถูกกระแทกจนเปิดออกในที่สุด
เหล่า “ผู้เล่น” ยืนเบียดเสียดกันอยู่ด้านนอก ทั้งสาวผมแกละ ชายหนุ่มท่าทางหดหู่ พี่สาวใจดี... รวมถึงผู้เล่นใหม่ที่ทุบประตู ซึ่งควรจะตายไปตั้งแต่คืนแรก
ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโลภ ความบ้าคลั่ง และความแข็งทื่อผิดมนุษย์ ตาขาวมีมากกว่าปกติ รูม่านตาหดเล็กเท่าปลายเข็ม จ้องมาที่เธอเขม็ง
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ จ้องมาที่หน้ากระดาษไดอารี่ในกระเป๋าชุดนอนของเธอ
“เอามาให้ฉัน!” สาวผมแกละกรีดร้องพลางพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ
เจียงจ้านไม่แม้แต่จะขยับเท้า เขาแค่ยกมือโบกส่ง ๆ ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางอยู่ตรงหน้า สาวผมแกละพุ่งชนกำแพงนั้นดังตุบ ก่อนจะเซถอยหลัง รอยแตกร้าวผิดธรรมชาติปรากฏบนใบหน้า ราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่ตกแตก
“ฆ่าพวกมัน! เอาไดอารี่มา แล้วพวกเราจะเป็นอิสระ!” ชายหนุ่มท่าทางหดหู่คำราม ก่อนร่วมมือกับพี่สาวใจดีบุกเข้ามาจากคนละด้าน
เมื่อต้องรับมือกับการรุมโจมตี เจียงจ้านดันเธอให้เข้าไปอยู่ด้านหลังลึกกว่าเดิม เพื่อให้แน่ใจว่าเธออยู่ในเขตคุ้มครองของเขาอย่างสมบูรณ์
ภาพที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นเป็นการสังหารอยู่ฝ่ายเดียว
ท่วงท่าของเจียงจ้านเรียบง่ายและมีประสิทธิภาพ แฝงความงามของความรุนแรงไว้
เขาไม่ได้ใช้วิชาหรืออาวุธหวือหวาใด ๆ มีเพียงการต่อสู้ประชิดตัว การจับล็อก และการบิดคอให้หัก
ทุกครั้งที่ลงมือ จะมีเสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบ ตามด้วยเสียงกรีดร้องที่ไม่เหมือนมนุษย์ของ “ผู้เล่น” เหล่านั้นก่อนตาย
เธออดหลับตาแล้วใช้มือปิดหูแน่นไม่ได้ แต่เสียงกับภาพเหล่านั้นฝังลึกลงในความทรงจำไปแล้ว
นี่คือโลกในนิยายของเธอที่มีอยู่จริง
นี่คือภาพของพระเอกที่เธอสร้างขึ้น ขณะกำลังทำภารกิจ