ในกระจกสะท้อนใบหน้าที่ชะงักค้างของเธอ และดวงตาของลู่หรานที่เต็มไปด้วยความมั่นใจว่าจะต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ
ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปัดผ่านกระหม่อมเธอ ทว่ากลับพาความไม่สบายใจเย็นเยียบมาด้วย
“ไม่... แบบนี้ไม่ได้” เธอเอ่ยเสียงแผ่วแต่หนักแน่น พยายามมุดออกจากใต้แขนของเขา แต่กลับถูกกักไว้แน่นกว่าเดิม
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” เขาถามเสียงเนือย “ฉันสู้ไอ้ขยะนั่นไม่ได้หรือไง?”
เธอเถียงเสียงแห้ง “ฉันยังไม่รู้จักนายเลย แฟนฉันดีกับฉันมาก พวกเรา...”
“พูดแต่เรื่องไม่สำคัญอยู่ได้” เขาไม่สนใจฟังเรื่องรักชวนระคายหูของเธอสองคน “ที่สำคัญคือฉันถูกใจเธอแล้ว”
เขาพูดราวกับเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว
เธอรวบรวมความกล้า “ฉันมีแฟนแล้ว ฉันไม่ชอบนาย”
ลู่หรานจ้องดวงตาที่ทั้งลนลานและดื้อรั้นของเธอในกระจก ก่อนจะโน้มตัวลงมาอีกเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ยอันตราย “พูดอีกทีสิ?”
เธอเม้มปาก รู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเหมือนภูเขาลูกหนึ่งที่ขวางทางหนีทุกทางได้อย่างง่ายดาย ส่วนเธอก็ไม่มีแม้แต่ความกล้าพอจะผลักเขาออกไป
“ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันออกไป ฉันจะไปซักรองเท้าให้สะอาด” เธอไม่มองหน้าเขา กัดฟันยืนกราน
ดูเหมือนเขาจะเห็นเป็นเรื่องสนุกที่เธอยังคิดถึงการซักรองเท้าอยู่ ในที่สุดก็ถอยออกไปเล็กน้อย เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจหายคอ แต่สายตายังคงจับจ้องเธอไม่วาง
“ได้ ไปซักสิ” เขายืดตัวขึ้น พิงกรอบประตู มองเธออย่างสบายอารมณ์
พอหนีออกจากห้องน้ำได้ เธอก็รีบเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น รองเท้าผ้าใบราคาแพงที่เปื้อนน้ำผลไม้ถูกโยนทิ้งไว้กลางพื้นมันวาวตามใจชอบ