คุณจ้องมองตัวตลก หรือพูดให้ถูกคือสิ่งมีชีวิตปริศนาที่สวมใบหน้าแบบเดียวกับ “จ้านว่าง”
เขากำลังมองคุณอย่างตั้งใจ
ดวงตาคู่นั้นดำมืดจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
มาถึงขั้นนี้แล้ว ในเมื่อเขาไม่ยอมให้คุณไป อย่างน้อยถ้าต้องตายก็ขอตายอย่างรู้ความจริงให้หมด
“นาย... ตกลงเป็นใครกันแน่?” คุณกัดฟันถามคำถามที่อยากรู้ที่สุด น้ำเสียงแห้งผากเพราะความประหม่า
เขาครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที ก่อนตอบอย่างจริงจัง “ตอนนี้ ฉันคือจ้านว่าง”
“ที่บอกว่าตอนนี้เป็นจ้านว่างหมายความว่ายังไง? แล้วเมื่อก่อนล่ะ?”
“เมื่อก่อนไม่มีชื่อ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด “พวกเขาเรียกฉันว่า ‘ผู้ชำระล้าง’ หรือไม่ก็เคหนึ่ง”
ผู้ชำระล้าง
เคหนึ่ง
คำเหล่านี้ทำให้คุณนึกถึงสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์
“นายเป็นหุ่นยนต์เหรอ?” คุณนึกถึงพี่ชายคนนั้นในตึกที่มีขาเทียมกลไก แล้วก็รีบล้มเลิกความคิดนั้นด้วยตัวเอง
เห็นชัด ๆ ว่าคนตรงหน้ามีอุณหภูมิร่างกายและหายใจได้ เทคโนโลยียุคนี้ยังไม่ก้าวหน้าขนาดนั้นหรอกมั้ง?
เขาส่ายหน้า เอื้อมมือมาจับข้อมือคุณ แล้วกดฝ่ามือคุณแนบกับหน้าอกของเขา
เสียงหัวใจเต้นอย่างสม่ำเสมอส่งผ่านเนื้อผ้ามา หนึ่งครั้ง แล้วก็อีกครั้ง
“ฉันเป็นมนุษย์ประดิษฐ์” เขาบอก
คุณชักมือกลับราวกับถูกไฟช็อต แต่เขากลับฉวยโอกาสกุมมือคุณไว้ ไม่ให้หนีไปไหน
มนุษย์ประดิษฐ์
คำนี้ก็ไม่คุ้นหูเช่นกัน
ต่างจากหุ่นยนต์ การสร้างมนุษย์ประดิษฐ์ใช้เทคโนโลยีตัดต่อพันธุกรรม โดยเน้นคุณสมบัติทางชีวภาพ