เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วและมั่นคงอย่างยิ่ง จนคุณแทบไม่รู้สึกถึงแรงกระเทือน
เสียงกรีดร้องโหยหวนหลายครั้งดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ ปะปนกับเสียงคำรามอย่างตื่นเต้นของอสูรร้าย
หลินซ่านเร่งความเร็วขึ้นอีก
เมื่อทะลุผ่านป่าทึบผืนสุดท้าย เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง
คุณชายหนุ่มผู้หนึ่งสวมเสื้อผ้าหรูหรา ทว่าตอนนี้กลับอยู่ในสภาพสะบักสะบอม กำลังวิ่งหนีอย่างโซซัดโซเซ ด้านหลังมีอสูรร้ายที่มีรูปร่างคล้ายไฮยีนาตัวโตหลายเท่า ไล่ตามมาติด ๆ ทั่วร่างของมันปกคลุมด้วยหมอกดำ
อสูรร้ายกระโจนขึ้นทันที กรงเล็บแหลมคมพุ่งตะปบแผ่นหลังของคุณชายหนุ่ม
ในช่วงคับขัน หลินซ่านวางคุณลงข้างต้นไม้โบราณต้นใหญ่
“อยู่ตรงนี้” สิ้นเสียง ร่างของเขาก็พุ่งออกไปดุจลูกธนูที่หลุดจากสายแขนเสื้อสีขาวพลิ้วสะบัดไปตามแรงลม
แสงกระบี่พลันสว่างขึ้นอีกครั้ง กวาดผ่านป่าด้วยความเย็นเยียบ
อสูรร้ายยังไม่ทันได้หันกลับ ก็ล้มลงอย่างหมดสภาพท่ามกลางประกายเย็นวาบที่ตัดผ่านกัน เลือดสกปรกสาดกระจาย กลิ่นคาวเหม็นชวนคลื่นไส้คละคลุ้งไปทั่วอากาศ
คุณชายชุดหรูทรุดลงกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาจากการรอดตายอย่างหวุดหวิด
เขามองหลินซ่านที่เก็บกระบี่เข้าฝักโดยลมหายใจไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย แล้วเหลือบเห็นคุณอยู่ใต้ต้นไม้ไกลออกไปก็ชะงักไป ก่อนจะฝืนลุกขึ้นและประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม “ขอบคุณเซียนจ่างที่ช่วยชีวิต ข้าชื่อจางหม่าน หากไม่ได้เซียนจ่างช่วยไว้ วันนี้ข้าคงกลายเป็นอาหารของเดรัจฉานตัวนี้ไปแล้ว”
หลินซ่านยิ้ม “เห็นคนเดือดร้อนก็ต้องช่วย เป็นเรื่องที่ข้าควรทำอยู่แล้ว”
หางตาของเขาเหลือบเห็นเสื้อผ้าของจางหม่านที่ขาดถลอก จึงถามด้วยความห่วงใยว่า “คุณชายจาง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”