ฟ้ายังมืดครึ้ม หมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย หน้ากรมทหารจงอี้โหวก็มีกองเกวียนจอดเตรียมพร้อมแล้ว
ฮวาเฉียนหยู ยืนอยู่ข้างรถม้าม่านเขียว เปลี่ยนจากชุดกระโปรงขาวเรียบง่ายเป็นชุดรบสีขาวนวล ผมยาวรวบเป็นหางม้าสูงด้วยปิ่นเงิน เอวประดับกระบี่เรียวบาง ดูองอาจกว่าครั้งก่อนที่พบกันมาก
ด้านหลังนางมีศิษย์หญิงจากสำนักร้อยบุปผาสี่คน แต่ละคนถือกระบี่เอว สีหน้าสงบนิ่ง
อีกทั้งยังมีหญิงชราชุดเทาคนหนึ่งยืนอยู่ท้ายแถว หลังค่อม มือถือไม้เท้าดำ เหมือนใกล้จะหมดอายุขัย
แต่เมื่อตาวิเศษทะลวงมารของวังไห่มองผ่านไป พลังวิญญาณในร่างนางลึกล้ำดั่งเหวลึก มองได้ทะลุถึงขั้นภพนิพพานเก้าชั้น!
"ท่านโหว" ฮวาเฉียนหยูเดินเข้ามา คำนับด้วยท่าทางสง่างาม "จัดเตรียมม้าและรถไว้พร้อมแล้ว พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ"
วังไห่พยักหน้า เหลียวมองกองทัพด้านหลัง
ชิงยวนนำองครักษ์หงส์แปดนาย สวมเกราะเงิน ถือกระบี่ยาว พลังสังหารซ่อนเร้น ล้อมรอบกองเกวียนทั้งหมดไว้ตรงกลาง
หลิงซู่กระโดดลงจากบันไดหน้าประตู วิ่งแกว่งแขนมาหาวังไห่อย่างรวดเร็ว เอวสะพายถุงเก็บของ ภายในไม่รู้ว่ายัดขนมไว้เท่าไร
"น้องศิษย์! พี่ศิษย์มาคุ้มกันเจ้าเอง!"
วังไห่มองนาง "ตามมาทำไม?"
"อะไรเรียกว่าตามมา?" หลิงซู่พูดอย่างมีเหตุผล "พี่ศิษย์ปกป้องน้องศิษย์ ก็เป็นเรื่องธรรมชาติ! อีกอย่าง อาจารย์ก็เห็นด้วย"
"อาจารย์เห็นด้วย?"
"เอ่อ...นางไม่ได้คัดค้าน" สายตาหลิงซู่เลื่อนลอยชั่วครู่ ก่อนจะกลับมามุ่งมั่น "ไม่คัดค้านก็คือเห็นด้วย!"
วังไห่ขึ้นรถม้า มุมปากเผยรอยยิ้มบางๆ
หากพี่ศิษย์รู้ว่าอาจารย์อยู่ใกล้ๆ จะคิดอย่างไรกัน?
ฮวาเฉียนหยูขึ้นคร่อมม้าขาว ขี่เคียงข้างรถม้าของวังไห่