เซียวฝานยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งร้อนใจ
ทั้งที่พรหมวิริยะสูงส่งกว่า ทั้งที่กระบี่วิทยาแข็งแกร่งกว่า แต่กลับฟันไม่โดนตัวสักที
อีกฝ่ายเหมือนปลาไหล ลื่นปร๊าด จับต้องไม่ได้
ผลีผลามฟันพลาดไปอีกหนึ่งกระบี่
เซียวฝานกัดปลายลิ้นขาด เลือดลมในปากพ่นใส่กระบี่ห้วงทมิฬ
คมกระบี่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงครวญครางของจิตวิญญาณกระบี่แหลมคมเสียดแทงหู พลังกระบี่สีดำพุ่งพวยขึ้นสามฉื่อ ปิดกั้นเส้นทางหนีทั้งหมดของวังไห่ในชั่วพริบตา
วังไห่รูม่านตาหดเล็กน้อย
กระบี่นี้ หลบไม่พ้นแล้ว
เขาพลิกฝ่ามือขวา เพลิงสุริยะระเบิดออกกลางฝ่ามือ กลายเป็นโล่ไฟสีทองกั้นไว้ข้างหน้า
กระบี่ห้วงทมิฬฟาดลงบนโล่ไฟ ประกายไฟกระจายไปทั่ว!
คมกระบี่ทะลุโล่ไฟ กรีดเปิดบาดแผลที่ไหล่วังไห่ เลือดกระเซ็นกระจาย
แต่เพลิงสุริยะก็ไหลเลื้อยตามคมกระบี่ขึ้นไป เผาจิตวิญญาณกระบี่ห้วงทมิฬส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา
เซียวฝานรีบชักกระบี่ถอยหลัง ก้มลงมองคมกระบี่
บนคมกระบี่มีเปลวเพลิงสีทองจางๆ ติดอยู่ กำลังมอดดับลงอย่างช้าๆ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ของวิเศษระดับฟ้าแท้ๆ กลับถูกเผาไหม้บาดเจ็บได้?
วังไห่ก้มลงมองบาดแผลที่ไหล่ เลือดหยุดไหลแล้ว
พลังฟื้นฟูของวิชาบำเพ็ญเซียนหยางไม่ตายทำให้บาดแผลเนื้อหนังหายสนิทในเวลาสามลมหายใจ แม้แต่รอยแผลเป็นก็ไม่ทิ้งไว้
“คุณชายเซียว แค่นี้เองหรือ?”
เซียวฝานจ้องเขม็ง อกไหวกระเพื่อมอย่างรุนแรง
ช่องว่างไม่ได้ลดลงเลย
เขาก้าวหน้า วังไห่ก็ก้าวหน้าเช่นกัน
และอีกฝ่ายก้าวหน้าเร็วกว่าเขาอีก
จะรั้งไว้อีกไม่ได้แล้ว
เซียวฝานหยิบยาสีแดงเข้มเม็ดนั้นออกจากอก แล้วกลืนลงไปทั้งเม็ด
วินาทีที่ยาเผาเลือดเข้าสู่ท้อง เส้นลมปราณทั่วร่างของเขาพองโต ผิวหนังปรากฏลวดลายสีแดงหนาแน่น ราวกับเส้นเลือดจะระเบิดออกจากร่าง