[ติ๊ง! ตรวจพบเจ้าของร่างฆ่าเจ้ามือสถานบันเทิงโดยเจตนา รางวัล: วิชาปลอมตัว (ขั้นต้น)]
หวังเสี่ยวโส่วโน้มตัวลงไปกระซิบว่า “นายตรวจ หลานทองคำเล็กสี่สิบแท่ง สี่สิบแท่ง! หนักจนเสื้อผมแทบจะรับไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวผมจะเอาไปส่งให้ที่บ้านท่าน!”
ทองคำแท่งเล็กหนึ่งแท่งหนักหนึ่งตำลึง เนื่องจากระบบชั่งเป็นแบบสิบหกตำลึงต่อชั่ง หนึ่งตำลึงจึงหนักประมาณสามสิบกรัมเศษ สี่สิบแท่งก็ราวสองชั่งกว่า จะเห็นได้ว่าหวังเสี่ยวโส่วพูดเกินจริงไปบ้าง
ในเวลานี้ ปักกิ่งทองคำแท่งเล็กหนึ่งแท่งสามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินต้าหยางได้ประมาณสี่สิบกว่าเหรียญ นับได้ว่าเป็นเงินก้อนโตโดยแท้จริง
หลินเจ๋อก็เงยหน้าขึ้นมาทันใด “เสี่ยวโส่ว เจ้าก็เอาไปสองแท่งสิ เอาไง?”
หวังเสี่ยวโส่วตกใจแทบหัวใจวาย รีบสาบานทันทีว่า “นายตรวจ ตลอดปีที่ผ่านมาท่านให้เงินข้าน้อยมาน้อยหรือไร? ไม่ต้องพูดถึงเงินเดือนเดือนละหกหยวนที่ท่านจัดการให้ ต่อให้เป็นเพียงค่าคุ้มครองที่แบ่งให้ข้าน้อย ข้าน้อยก็ยังรู้สึกว่ามันมากจนทำให้ใจไม่สบายแล้ว!”
จากนั้นก็คุกเข่าลงทันที “ไม่กลัวท่านขำ ข้าน้อยก็คำนวณดูแล้วว่าแต่ละเดือนข้าน้อยได้เงินเท่าไร ไม่นับก็ไม่รู้ นับแล้วเดือนที่ดีหน่อยก็ราวยี่สิบกว่าเหรียญ เดือนที่น้อยหน่อยก็มีสักสิบเหรียญ ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ข้าน้อยจะได้เงินมากมายขนาดนี้หรือ? ท่านร่ำรวย ข้าน้อยดีใจด้วย ข้าน้อยขอแค่ได้ติดตามท่านไปเรื่อย ๆ ไม่ว่าดีหรือร้าย ขออย่าได้ทิ้งข้าน้อยไปก็พอ!”
“นายตรวจ ข้าน้อยหวังเสี่ยวโส่วเคยเป็นขโมยมาก่อน แต่นั่นเป็นเพราะไม่มีพ่อแม่ แล้วก็ถูกพวกขอทานพาไปเข้าสำนัก พวกมันบังคับข้าน้อย ข้าน้อยจนปัญญา ตอนนี้ติดตามท่านแล้ว เงินที่ไม่ควรได้ ถ้าข้าน้อยแม้แต่จะชำเลืองมอง ท่านก็ควักตาทั้งสองข้างของข้าน้อยไปได้เลย!”
หลินเจ๋อยิ้ม รอจนเขาพูดจบจึงพยุงเขาขึ้น “ดูสิ ดูสิ พูดเรื่องพวกนี้ทำไม งั้นอย่างนี้ คราวนี้กลับไปแบ่งเงิน เจ้าต้องได้มากขึ้น เอารายละเอียดมาให้ข้าดูเสียหน่อย ปกติเจ้าไม่ค่อยได้ชงชาให้ข้า ก็ได้จัดแฟ้มเอกสารให้ข้า ไม่ก็วิ่งรับใช้นี่นา ข้าจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร เจ้าก็วางใจได้ ตราบใดที่เจ้าตั้งใจทำงาน ข้ารับรองว่าเจ้าจะได้ก้าวหน้า!”