หวังเสี่ยวโส่วเห็นว่าหลินเจ๋อสนใจ ก็ดีใจเป็นอย่างมาก
“ท่านจัดการเรื่องนี้ได้รอบคอบที่สุด ข้าพเจ้าอยู่ข้างกายท่าน ซึมซับเอาอย่างมานาน พอจะเข้าใจอะไรบ้างแล้ว ให้ลูกน้องไปลองเล่นมาหลายครั้ง และก็ได้พูดคุยกับพวกอันธพาลพวกนั้นมาบ้าง คนกลุ่มนี้มาจากเทียนจิน ถึงจะมีคนสิบกว่าคน แต่ถ้าจะพูดถึงเบื้องหลัง ก็ไม่มีจริง ๆ คนมีความสามารถคงไม่มาเปิดบ่อนพนันเถื่อนที่แบบนั้นใช่ไหมท่าน?”
ในเวลานั้นการพนันกำลังแพร่หลาย ตั้งแต่ใต้จรดเหนือ ตะวันออกจรดตะวันตก ตั้งแต่ชั้นสูงจรดชั้นล่าง ใคร ๆ ก็ชอบเล่นสองมือ
พวกขุนนางเก่าเล่นไพ่นกกระจอก พวกนักเรียนที่ไปเรียนเมืองนอก พวกพ่อค้าคนกลางที่หากินกับฝรั่งก็เล่นเรียวลบอล ตู้สล็อต พวกหนุ่มใหญ่ชอบเล่นไพ่ป้ายจิ่ว ไพ่จาอจินฮัว
บ่อนพนันก็เปิดได้ แต่ต้องยื่นขออนุญาต การจะได้ใบอนุญาตนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ยังต้องเสียภาษีเป็นจำนวนมาก
ในเวลาเดียวกัน บ่อนพนันหลายแห่งยังมีหุ้นของทางการ เบื้องหลังแข็งแกร่งมาก ยิ่งเป็นเช่นนี้ ยิ่งทำให้การเปิดบ่อนเอกชนถูกควบคุมเข้มงวด
กรมตำรวจปักกิ่งมีระเบียบว่า หากพบเจอบ่อนพนันเถื่อน สามารถเข้าตรวจค้นและยึดของได้ เพื่อเป็นการกระตุ้นความกระตือรือร้นของเจ้าหน้าที่ในการปราบปรามบ่อนเถื่อน เงินที่ยึดได้ ส่วนหนึ่งส่งขึ้นไปให้สถานีตำรวจ อีกส่วนหนึ่งเก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายในการทำงาน และอีกส่วนหนึ่งก็แจกจ่ายลงไปได้
ตรงนี้เองที่มีช่องโหว่มหาศาล ใครจะไปรู้ว่าคุณยึดมาได้เท่าไหร่กันเล่า?
คิดอยู่นาน หลินเจ๋อก็กดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วกวักมือเรียก “เรียกพวกพ้อง ไปทำงาน!”