จี้ป๋อตาได้ยินดังนั้นก็กำลังจะด่ากราด แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นใบหน้าของชายหนุ่ม เขาก็กลืนคำหยาบกลับลงคอไปทั้งอย่างนั้น
เขาหงอจนหมดท่า แผ่นหลังชุ่มเหงื่อเย็นวาบขึ้นมาทันที
ในแวดวงตระกูลร่ำรวย ใครบ้างจะไม่รู้ฝีมือของผู้กุมอำนาจตระกูลเพย์?
ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ ตระกูลจี้ของเขายังไม่คู่ควรจะเป็นแม้แต่มดปลวก เพย์ซิ่งเฉินอยากบีบเขาให้ตายเมื่อไหร่ก็ง่ายยิ่งกว่าขยี้แมลงสาบเสียอีก
จี้ป๋อตากอดหมอนแน่น ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย
เขาไม่กล้าขยับ และไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่พยางค์เดียว
คำขู่ได้ผล
เพย์ซิ่งเฉินถอนสายตากลับ มือเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดคว้าคอเสื้อด้านหลังของเหอเชียนถัง ไม่สนใจว่าเธอจะดิ้นรนอย่างไร ลากเธอออกจากห้องไปทั้งอย่างนั้น
พอปิดประตูห้อง เพย์ซิ่งเฉินถึงปล่อยเหอเชียนถังเป็นอิสระ ก่อนถอยหลังหนึ่งก้าวเว้นระยะห่าง
เขายื่นโทรศัพท์ให้เหอเชียนถัง แล้วจัดสูทที่ยับเล็กน้อยให้เรียบร้อย
«คุณผู้หญิงโรคจิต คราวหน้าจะจับแฟนนอกใจ อย่าลืมพาผ้าปิดตามาด้วย»
เหอเชียนถังตรวจคลิปวิดีโอ พอยืนยันว่าไม่มีปัญหาก็ส่งให้จี้ยวนชู
ได้ยินดังนั้น เธอก็ตอบรับโดยไม่เงยหน้า «หืม? จะเอาผ้าปิดตามาทำไม?»
เพย์ซิ่งเฉินหัวเราะหยัน «เอาไว้ปิดตาคู่ที่ดูคนไม่เป็นของเธอไง จะได้ไม่หอบขยะทุกชิ้นมาใส่ตัว»
«ฉันไม่ใช่ถังขยะสักหน่อย» ในที่สุดเหอเชียนถังก็ยอมละสายตาจากหน้าจอ เงยหน้าขึ้นโต้กลับอย่างเต็มปากเต็มคำ «อีกอย่าง เขาก็ไม่ใช่แฟนฉัน ฉันรับงานไปจับชู้แทนต่างหาก»
อธิบายจบ เธอก็ก้มหน้ากดโทรศัพท์รัว ๆ
ไม่นาน เสียงติ๊งก็ดังขึ้น โทรศัพท์ของเพย์ซิ่งเฉินสั่นหนึ่งครั้ง
บนหน้าจอปรากฏข้อความแจ้งเตือนการโอนเงิน
【คุณได้รับเงินโอน 500.00 หยวน】
ที่จริงตอนพิมพ์ตัวเลข เหอเชียนถังตั้งใจจะโอน 250 หยวน
ทั้งได้เอาคืนเขา แถมยังประหยัดเงินตัวเองได้อีก
แต่ปลายนิ้วชะงักไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็เปลี่ยนใจโอน 500 หยวน
อย่างไรเสีย เธอก็เป็นผู้หญิงใจกว้าง ไม่ใช่ผู้ชายขี้เหนียวตืดอย่างเพย์ซิ่งเฉินที่แม้แต่ 200 หยวนยังไม่ยอมให้ยืม
เธอต้องใช้กลิ่นหอมของเงินตบหน้าเขาให้จัง ๆ
«นี่เป็นค่าตัวประกอบ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือวันนี้นะ»
เหอเชียนถังแกว่งโทรศัพท์ ยิ้มหวานให้เขาพร้อมเอียงศีรษะ น้ำเสียงแฝงความนัยอย่างชัดเจน
«งานนี้ฉันได้เงินทั้งหมดแค่ 1,000 หยวน แบ่งให้นายครึ่งหนึ่งเลย เป็นไง ฉันใจกว้างพอไหม?»
เธอยอมรับว่าเธอกำลังเสี่ยงพนันอยู่ เดิมพันว่าเพย์ซิ่งเฉินจะไม่เห็นค่าเงิน 500 หยวนที่แฝงคำดูถูกนี้
เพย์ซิ่งเฉินเป็นใคร? ผู้กุมบังเหียนกลุ่มธุรกิจมูลค่าหลายแสนล้าน
เขาจะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าคำพูดของเธอมีนัยอะไร
เพย์ซิ่งเฉินหยิบโทรศัพท์ออกมา สายตาจับจ้องยอดเงินโอนที่บาดตา คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้นเล็กน้อย
จากนั้น ท่ามกลางสายตาท้าทายของเหอเชียนถัง คุณเพย์ก็ยื่นนิ้วมือสูงศักดิ์ออกมาอย่างไม่ลังเล แล้วกดยืนยันรับเงินต่อหน้าเธอ
เมื่อเห็นหน้าจอแจ้งว่ารับเงินสำเร็จ เพย์ซิ่งเฉินก็ปรายตามองเธอด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ก่อนพูดอย่างเป็นธรรมชาติ «อืม เงินนี่ฉันสมควรรับ»
เหอเชียนถังอ้าปากค้าง
บ้าจริง พนันแพ้แล้ว
เพย์ซิ่งเฉินเห็นสีหน้าของเหอเชียนถังทุกอย่าง
ไม่รู้ทำไม ความหงุดหงิดที่ถูกเธอลากตัวมาใช้งานอย่างไม่เต็มใจถึงกับหายวับไปอย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อเห็นท่าทางเหมือนสูญเสียเงินก้อนโตของเธอ
มุมปากบนใบหน้าที่ปกติไร้อารมณ์ของเขายังเผยรอยยิ้มพึงพอใจจาง ๆ
เขาค่อย ๆ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ไม่สนใจเหอเชียนถังที่ยืนนิ่งตาค้างอีกต่อไป แล้วหมุนตัวก้าวขายาว ๆ มุ่งหน้าไปยังลิฟต์
เหอเชียนถังยืนมองแผ่นหลังนั้นอยู่กับที่ ไหล่กว้าง เอวคอด สะโพกผาย ขายาว
หล่อฉิบหาย แค่แผ่นหลังก็ชวนใจสั่นแล้ว แต่ไอ้บ้านี่ดันรับเงิน 500 หยวนของเธอไป
ระบบที่เงียบกริบอยู่ในหัวมาตลอดจู่ ๆ ก็ฟื้นคืนชีพ «โฮสต์จ๋า อย่ายืนเหม่อสิ! คาแรกเตอร์ยันเดเระของเธอไง»
«เร็วเข้า ตะโกนใส่แผ่นหลังเขาว่า ‘ฉันจะคอยจับตาดูนายอยู่ในเงามืดตลอดไป’ ทำบรรยากาศหม่นหมองและยึดติดให้ถึงที่สุด! เร็ว!»
หัวใจของเหอเชียนถังยังคงหลั่งเลือดเพราะเงิน 500 หยวนอย่างบ้าคลั่ง
เธอจ้องแผ่นหลังของเพย์ซิ่งเฉินเขม็ง ในหัวมีแต่คำว่า หล่อจัง เงิน 500 หยวน หล่อจัง เงิน 500 หยวน...
เมื่อถูกระบบเร่งอย่างหนัก เหอเชียนถังก็สูดหายใจลึกขึ้น ก่อนตะโกนเสียงดังไปทางโถงทางเดิน «เพย์ซิ่งเฉิน!»
เพย์ซิ่งเฉินที่อยู่ข้างหน้าชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
เหอเชียนถังกำหมัดแน่น ประโยคยันเดเระที่ควรจะมืดมนชวนขนลุกและเปี่ยมด้วยความรักอย่างยึดติด กลับถูกความโศกเศร้าเคียดแค้นจากการเสียเงิน 500 หยวนบิดเบือนจนกลายเป็นคำประกาศทวงหนี้
«นายรอดูเถอะ... ฉันจะจับตาดูนายไม่ให้คลาดสายตา! นายไปไหนฉันก็ตามดูที่นั่น ระวังตัวไว้ให้ดี!»
ระบบ: «......»
จบกัน
นี่มันยันเดเระที่หลงใหลอย่างบ้าคลั่งตรงไหนกัน?
นี่มันเจ๊ใหญ่แก๊งอันธพาลที่เพิ่งโดนหลอกเอาเงินไปเกือบครึ่งตัว เตรียมฆ่าชิงทรัพย์ได้ทุกเมื่อชัด ๆ!
ในโถงทางเดินอันว่างเปล่า เสียงสะท้อนดังก้องเป็นพิเศษ
เพย์ซิ่งเฉินไม่ได้หันกลับมา
เขาเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ยกมือขวาสูงศักดิ์ที่เพิ่งกดยืนยันรับเงินขึ้น แล้วโบกไปมาอย่างส่ง ๆ โดยหันหลังให้เธอ
น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเจือแววเยาะเย้ยอย่างไม่คิดปิดบัง ลอยมาตามอากาศอย่างเอื่อยเฉื่อย «ยินดีให้จับตาดูได้ทุกเมื่อ แต่คราวหน้าเปลี่ยนเป็นแบบไฟฟ้าสิ»
ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างของเพย์ซิ่งเฉินหายเข้าไปด้านใน
สมองของเหอเชียนถังชะงักไปชั่วขณะ
แบบไฟฟ้าอะไร?
พอคิดออก เหอเชียนถังก็ได้แต่รู้สึกเหลือเชื่อ
เขาคิดว่าแค่เธอจับตาดูเขาแล้วจะเกิดอารมณ์หรือไง?
ยังจะให้เธอไปซื้อของเล่นไฟฟ้ามาเล่นเองตอนจับตาดูเขาอีกเหรอ?
บ้าชะมัด โรคจิตสุด ๆ
«ไอ้ระบบ แกไม่ได้บอกว่าเขาเป็นผู้ยิ่งใหญ่ผู้ถือพรหมจรรย์หรอกเหรอ? เอาความอยากไปเก็บไว้ในรูตูดหรือไง?»
เหอเชียนถังไม่เข้าใจ «เมื่อกี้เขาพูดจาลามกใส่ฉันใช่ไหม ไอ้โรคจิต ยังจะให้ฉันเตรียมของเล่นชิ้นเล็กไว้จับตาดูเขาอีก»
ระบบไม่รู้จะพูดอย่างไร ได้แต่ถอนหายใจ «โฮสต์จ๋า มีความเป็นไปได้ไหมว่าเขาหมายถึงให้เธอเปลี่ยนไปใช้รถยนต์ไฟฟ้า?»
เหอเชียนถัง «หืม? แบบนั้นเหรอ?»
ระบบไม่อยากพูดแล้ว
อธิบายไม่รู้เรื่อง คุยกับโฮสต์ที่ในหัวมีแต่เรื่องลามกแบบนี้ไม่รู้เรื่องจริง ๆ
มันกลับไปแกล้งตายในหัวต่อ
เหอเชียนถังทำภารกิจเสร็จ และได้รับเงินส่วนที่เหลือจากจี้ยวนชู
เธอเรียกรถกลับมหาวิทยาลัยอย่างอารมณ์ดี แล้วจัดมื้อใหญ่ในโรงอาหารด้วยการกินหม้อไฟผัดหม่าล่า
อย่าดูถูกหม้อไฟผัดหม่าล่าเชียวล่ะ แพงมากนะ
ตอนกลับถึงหอพักก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว
นอกจากจี้ยวนชูที่ไม่อยู่ เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนกลับมาถึงกันแล้ว
แต่ท่าทีของทั้งคู่ตอนเห็นเหอเชียนถังเปิดประตูเข้ามานั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
หญิงสาวแก้มกลมชื่อเหยียนเหมี่ยว หน้าตาน่ารัก นิสัยร่าเริงและอ่อนโยน
เธอยื่นมันฝรั่งทอดที่เพิ่งแกะถุงให้เหอเชียนถังอย่างเป็นกันเอง แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
«เชียนถัง มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย พรุ่งนี้เย็นเดิมทีฉันมีงานพิเศษ แต่จู่ ๆ มีธุระไปไม่ได้ ช่วยไปทำแทนฉันได้ไหม? ค่าแรงให้เธอทั้งหมดเลย»
พอได้ยินคำว่าค่าแรง เหอเชียนถังก็เอียงศีรษะ ก่อนถามเข้าประเด็นทันที «ได้ชั่วโมงละเท่าไหร่?»
เหยียนเหมี่ยวชูนิ้วบอกจำนวน «ชั่วโมงละ 80 หยวน ทำทั้งหมด 4 ชั่วโมง»
เหอเชียนถังคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว ก่อนตอบตกลงแทบไม่ต้องคิด «ได้ งานนี้ฉันรับเอง»
ทันทีที่พูดจบ หวังจิ่นซึ่งนั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามก็กลอกตา ส่งเสียงหึอย่างประชดประชัน
«เฮอะ วันหยุดสุดสัปดาห์ดี ๆ ทั้งที คนอื่นเขายุ่งกับการนัดเดตไปเดินห้างกัน มีแต่บางคนที่วิ่งแจ้นไปเป็นแรงงานให้คนอื่นเพื่อเงินไม่กี่ร้อยหยวน»
หวังจิ่นเป็นคนเย่อหยิ่งเย็นชา อาศัยว่าครอบครัวมีฐานะดีจึงดูถูกเหอเชียนถังมาโดยตลอด ทั้งสองคนมีเรื่องกระทบกระทั่งกันอยู่บ่อย ๆ
เธอเหลือบมองเหอเชียนถัง น้ำเสียงเยาะเย้ยที่พยายามปิดก็ปิดไม่มิด «แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ไม่ใช่ทุกคนจะมีวาสนาได้ใช้ชีวิตสบาย ๆ ในวันหยุดสุดสัปดาห์»