ฉินจินจือผลักประตูตำหนักบรรทมของฮองเฮาก็เห็นฮองเฮากำลังเช็ดกระบี่อยู่เล่มหนึ่ง
นางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "เสด็จย่า คงไม่ถึงขั้นต้องฟันผู้ใดกระมัง"
ฮองเฮาทอดสายตาตำหนิเล็กน้อยมองนาง "กระบี่เล่มนี้ข้ามอบให้เจ้าเป็นของขวัญวันเกิดแก่เสด็จปู่เจ้า เช่นไร"
ฉินจินจือค่อนข้างประหลาดใจกล่าวว่า "นี่เป็นกระบี่ประจำพระองค์ของเสด็จย่าไม่ใช่หรือ เสด็จย่ามิได้โปรดกระบี่เล่มนี้ที่สุดหรอกหรือ"
ในแววตาฮองเฮาฉายแวบหนึ่งของความอาดูร แต่เพียงชั่วพริบตาก็จางหายไป
พระนางชูกระบี่ขึ้นตรงหน้า แสงเย็นเยียบวาบผ่าน ใช้ปลายกระบี่เขี่ยกาน้ำชาบนโต๊ะขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วสะบัดเบา ๆ เพียงครั้งเดียว
กาน้ำชาก็แยกออกเป็นสองซีกในทันใด
ตัวกระบี่กลับมิได้สะท้านแม้แต่น้อย
สมเป็นกระบี่ชั้นเลิศ!
"กระบี่ล้ำค่าควรคู่ผู้กล้า การเก็บมันไว้บนหอคอยสูงก็เป็นการดูหมิ่นมัน ปล่อยให้มันไปทำในสิ่งที่มันปรารถนาเถิด"
ฉินจินจือมองมาดองอาจสง่างามของฮองเฮาขณะถือกระบี่ ประหนึ่งได้เห็นแม่ทัพหญิงผู้ห้าวหาญ ผ่องใส และเสรีในวัยเยาว์
ฉินจินจือพิงขอบประตู พลันอยากเอ่ยถามสักประโยค
พระองค์ทรงเสียพระทัยหรือไม่
เพียงแต่คำถามนี้นางมิได้เอื้อนเอ่ยออกไป
ฮองเฮาส่งกระบี่ให้ฉินจินจือ "เจ้าจงนำไปมอบแก่เสด็จปู่ของเจ้าแทนข้าเถิด"
ฉินจินจือเลิกคิ้ว "ไฉนเสด็จย่าไม่ทรงมอบด้วยพระองค์เองเล่า"
ฮองเฮาทรงครุ่นคิด "ก็ได้ รอให้พ้นงานวันเกิดของเขาในวันพรุ่งแล้ว ให้เสด็จปู่ของเจ้าเรียกเขาเข้าวัง ข้าจะทำสำรับกับข้าวฉลองให้เขา"
ฉินจินจือกลับมีสีหน้าเบิกบานกล่าวว่า "ไม่ เอาเป็นวันพรุ่งนี้เลยเพคะ!"
นับตั้งแต่ฉินจินจือกลับเมืองหลวงมา ทั่วทั้งเมืองหลวงก็แพร่สะพัดเรื่องเล่าขานของนาง
ในโรงน้ำชา นักเล่านิทานมักกล่าวประโยคหนึ่งเป็นประจำ