หลิ่วอีอีเป็นหญิงหมอ หากกล่าวอย่างเคร่งครัดก็นับว่าเป็นหมอเทวดาผู้หนึ่ง
แคว้นจิ้นขนบธรรมเนียมเปิดกว้าง สตรีประกอบวิชาชีพแพทย์หรือค้าขายมีอยู่ไม่น้อย
ทว่าการมีความสามารถ กับการที่ผู้อื่นยอมรับในความสามารถของเจ้า เป็นคนละเรื่องกัน
ผู้คนในหล้าไม่เชื่อว่าสตรีจะมีวิชาแพทย์สูงส่งเพียงใด โดยเฉพาะสตรีที่อายุยังน้อยเช่นนี้
สามปีก่อนที่นางช่วยชีวิตฉินจินจือไว้ นางเพิ่งอายุสิบเจ็ดปี
หลิ่วอีอีเบิกตาจ้องฉินจินจือ "เจ้าเข้าใจอันใด ผู้ใดเป็นหมอแล้วไม่อยากได้สิ่งนี้เล่า มีมันแล้ว อาการประชวรของเสด็จย่าที่เจ้าเอ่ยถึง อาจหายขาดได้เลยนะ!"
ได้ฟังคำนี้ ฉินจินจือกลับยิ้มกว้างขึ้นหลายส่วน
เพิ่งจะเอ่ยวาจา จู่ๆ สีหน้านางก็ซีดขาว ในชั่วพริบตาก็ยืนแทบไม่อยู่
หลิ่วอีอีตาไวมือเร็ว พยุงนางไว้ทันที มือหนึ่งจับชีพจรฉินจินจือ
สีหน้าค่อนข้างขุ่นเคืองเอ่ยว่า "เจ้าไม่ได้กินยาที่ข้าให้มาเช่นนั้นหรือ?"
เฟยเยี่ยนสีหน้าร้อนรนถามว่า "ท่านองค์หญิงเป็นอันใดเพคะ!"
ฉินจินจือเช็ดคราบโลหิตที่ซึมจากมุมปาก ยิ้มบาง "เฟยเยี่ยน กล่องผ้าทอมีพิษ"
พูดพลางก็กระอักเลือดคำโต สลบไปทันที!
หลิ่วอีอีฟังแล้วเบิกตากว้าง นี่มันวังหลวงนะ!
ครั้นคิดถึงสิ่งที่นางกำลังจะทำ นางก็รู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกแล้ว
นางล้วงขวดกระเบื้องออกจากถุงอย่างลับๆ เยี่ยงขโมย มือสั่นเล็กน้อย เทผงยาออกมาแล้วรีบทาลงบนกล่องผ้าทอ!
ฉินจินจือเป็นตัวก่อภัยที่ใหญ่ที่สุดในหล้าชัดๆ เพิ่งมาถึงก็ให้นางใส่ร้ายขุนนางชั้นผู้ใหญ่!
น่าตื่นเต้นยิ่งนัก!