หลังจากไท่จื่อจากไป ฮองเฮาทรงขังพระองค์เองไว้ในห้อง
ฮ่องเต้และฉินจินจือทรงรู้กาลเทศะจึงไม่รบกวนนาง
"ข้าออกไปเดินเล่นก่อน ฝ่าบาทรีบกลับไปตรวจฎีกาเถิด ระวังอีกประเดี๋ยวเสด็จย่าเสด็จออกมาจะระบายโทสะใส่พ่ะย่ะค่ะ"
ฮ่องเต้ทรงทราบดีว่าฮองเฮาต้องการความสงบพระทัย จึงตรัสกับฉินจินจือว่า "ห้ามก่อเรื่อง"
ฉินจินจือโบกมือโดยไม่หันกลับมาแล้วจากไป
เพิ่งออกประตูก็ถูกเฟยเยี่ยนที่หลบอยู่มุมหนึ่งเรียกไว้ "ท่านองค์หญิง หม่อมฉันอยู่ทางนี้!"
ฉินจินจือถามว่า "ไท่จื่อเสด็จไปทางใด"
"เมื่อครู่หม่อมฉันได้ยินไท่จื่อตรัสว่าจะเสด็จไปคารวะเสิ่นกุ้ยเฟย"
แววตาฉินจินจือแวบผ่านความเย้ยหยัน ไท่จื่อผู้นี้กลับเคารพนบนอบต่อคุณหนูแม่นมที่อายุอ่อนกว่าตนหลายปี ทุกครั้งที่เข้าวังก็ต้องไปคารวะ
การเสด็จจากตำหนักฮองเฮาไปหาเสิ่นกุ้ยเฟยจำต้องผ่านอุทยานในวัง
ฉินจินจือหันไปบอกเฟยเยี่ยนว่า "เจ้าคอยดูเสด็จย่าให้ดี ข้าจะกลับมาในอีกครู่"
นางเร่งฝีเท้าตรงไปยังอุทยานในวัง
ฉินจินจือเดินเร็ว ยามต่อมาก็ตามไท่จื่อทัน
"ท่านอา!"
ไท่จื่อหันมาตามเสียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ข้ากับท่านองค์หญิงจินจือหาได้มีสายโลหิตเดียวกัน ท่านองค์หญิงจินจือควรเรียกข้าว่าไท่จื่อจะดีกว่า"
ฉินจินจือหาได้โกรธ "ข้ามีเรื่องหนึ่งจะเรียน เรียนเชิญย้ายที่"
ไท่จื่อได้ฟังวาจานาง คิดว่านางจะมาตักเตือนเรื่องระหว่างพระองค์กับฮองเฮา สีหน้าก็ยิ่งฉุนเฉียว "ข้ากับเสด็จแม่อย่างไรก็เป็นแม่ลูกกัน เรื่องระหว่างเราไม่จำเป็นต้องให้คนนอกเช่นเจ้ามาตักเตือน"
ฉินจินจือฉายแววดูแคลน "เรื่องระหว่างเจ้ากับเสด็จย่า ทรงแน่พระทัยหรือว่าจะกล่าวต่อหน้าธารกำนัล"