ชุยหยิงนั่งอยู่ในหอหย่งอาน มองดูดอกไม้นานาพรรณล้ำค่าตรงหน้า
แม้แต่นางยังต้องตะลึงไปชั่วขณะ
ดอกไม้ที่นี่แทบทุกชนิดล้วนต้องผ่านการเพาะเลี้ยงนับสิบปีจึงจะผลิบาน
แต่ละต้นล้วนมีค่าหลายร้อยตำลึงหลายพันตำลึง!
ในเมืองหลวง คุณหนูในหอล้วนโปรดปรานการเพาะเลี้ยงบุปผาหายาก
ผู้คนในใต้หล้าล้วนรู้ดีว่าสตรีตระกูลสูงศักดิ์มีมารยาทงดงาม เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม
การเลี้ยงดอกไม้สามารถแสดงถึงความอดทนของสตรีได้ดีที่สุด
ความสุขุม เป็นคุณสมบัติที่แม่บ้านทุกเรือนต้องมี
อีกทั้ง ดอกไม้ยังเป็นสัญลักษณ์แห่งบุญวาสนา
ผู้คนเชื่อกันว่า ยิ่งสตรีมีบุญวาสนามากเพียงใด ก็ยิ่งสามารถเลี้ยงดูดอกไม้ที่งดงามได้มากเท่านั้น
เนิ่นนานเข้า จึงกลายเป็นประเพณีนิยม
หากคุณหนูตระกูลใดเพาะเลี้ยงดอกไม้ออกดอกได้ ก็จะจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้ขึ้น
สิ่งนี้เป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อชื่อเสียงของพวกนาง
วันนี้ทั้งหอหย่งอานถูกฉินจินจือเช่าไว้ทั้งหมด
ภายในเต็มไปด้วยบุปผาแข่งความงาม
ชุยหยิงมองฉินจินจืออย่างไม่อยากเชื่อ "นี่เจ้าเตรียมทั้งหมดงั้นหรือ?"
ฉินจินจือตบมือ ด้านหลังฉากจึงมีสตรีหน้าตาเหมือนกันเดินออกมา
"ฮวาหม่านโหลว ฮวาหม่านซี คารวะท่านหนูชุย"
ฉินจินจือเชิดคางขึ้น "สองพี่น้องสกุลฮวา ดอกไม้ทั้งหมดในหอหย่งอานนี้ล้วนเป็นฝีมือของพวกนาง"
ในตาแววตาของชุยหยิงแฝงด้วยความเลื่อมใส "สองแม่นางฝีมือยอดเยี่ยมยิ่ง ดอกไม้ที่นี่ข้าเพิ่งชมมาทั้งหมด หลายต้นล้วนเพาะเลี้ยงยากยิ่ง ชุยหยิงคารวะ"
รอให้งานเลี้ยงชมดอกไม้จบลง นางต้องขอคำชี้แนะดีๆ เสียหน่อย
ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยปาก สองพี่น้องสกุลฮวาก็ดึงตัวชุยหยิงเข้าไปในห้องด้านใน
"พวกเจ้าทำอะไร! ฉินจินจือ เจ้าปล้นชิงกลางวันแสกๆ หรือ!"