ฮ่องเต้ทรงรู้สึกว่าผ้าห่มน้อยของพระองค์ช่างอบอุ่นใจยิ่งนัก
วันเวลาที่ต้องแสร้งเป็นกษัตริย์โง่เขลา เอาแต่ตะล่อมเลี่ยงไปมากับเหล่าขุนนางเหล่านั้นได้จบสิ้นลงเสียที
เว่ยฉาพูดจาไม่เกรงใจผู้ใด ช่างดีนัก!
"ฝ่าบาท กระหม่อมขอทูลเสนอให้ดำเนินคดีราชเลขากรมบัญชีกลาง ฐานต้องสงสัยว่ามีการทุจริต ควรคุมขังและตั้งองค์กรปราบโกงขึ้น เพื่อตรวจสอบว่าแต่ละอำเภอมีการปกปิดเบื้องบนและหลอกลวงเบื้องล่างหรือไม่ และสืบเสาะว่าเงินภาษีที่ขาดหายไปจากท้องพระคลังนั้นหายไปที่ใด หากสืบพบขอให้ลงโทษอย่างเด็ดขาด!"
เว่ยฉากล่าวจบ เจิ้งเหวินปั๋วก็ตกตะลึง ผู้อื่นถูกลดขั้น แต่พอนายท่านผู้นี้เอ่ยปาก กลับกลายเป็นจับคุมขังเสียตรงๆ
"ฝ่าบาท กระหม่อมไม่มีพฤติกรรมทุจริตโดยเด็ดขาด ขอฝ่าบาททรงวินิจฉัยด้วยพระปรีชาญาณ"
ตู้ชงเห็นท่าไม่ดี จึงผ่อนลมหายใจแล้วเอ่ยว่า "ฝ่าบาท! ท่านราชเลขาเจิ้งแม้จะมีข้อสงสัยว่าละเลยต่อหน้าที่ แต่ยังไม่มีหลักฐานการทุจริต การคุมขังโดยทันทีนั้นไม่สมควรหรือไม่?"
เว่ยฉาแค่นเสียงเย็น "ท่านราชเลขาเจิ้งยังไม่ทันได้ปริปากอะไร ไอ้แก่เจ้ากลับกระโดดออกมาเร่าอึกทึก เป็นไฉน เงินทองของเขายกให้เจ้าทั้งหมด? กลัวเขาจะสาธยายโยงถึงเจ้ารึ?"
ตู้ชงตวาดกลับอย่างโกรธแค้น "เจ้าอย่ามาส่งเดชเพ้อเจ้อ! ข้ามีชีวิตใสสะอาด ไม่เคยจับกลุ่มแสวงหาผลประโยชน์ นี่เจ้ากำลังใส่ร้าย!"
เว่ยฉาเอ่ยทันที "นี่มันใส่ร้ายรึ? ที่ส่งลูกสาวเจ้าไปเป็นอนุภรรยาให้ผู้อื่น เหตุใดเจ้าไม่ว่าเป็นการใส่ร้าย? เจ้าพูดไม่ได้ล่ะสิ เพราะมันคือความจริง!"
ในจังหวะที่ตู้ชงกำลังจะเดือดดาล เว่ยฉากลับหันไปทางเจิ้งเหวินปั๋ว "หากเจ้าไม่เคยทุจริต ฝ่าบาทย่อมประทานความบริสุทธิ์ให้เจ้า แต่หากเจ้ามีความผิดจริง ก็อย่าได้คิดปลิดชีพตนเองเพื่อปิดปากความลับ หากเจ้ากลัวโทษทัณฑ์และฆ่าตัวตาย ข้าจะทูลขอรับสั่งจากฝ่าบาท ประหารโคตรเหง้าแซ่เจ้าเจ็ดชั่วเจ็ดรุ่น!"