แคว้นจิ้นมีประเพณีเปิดกว้าง สตรีสามารถค้าขายและรับราชการได้
เพียงแต่สามารถทำได้ก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่โลกนี้ยอมรับได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
นับตั้งแต่ก่อตั้งแคว้นจิ้น พ่อค้าสตรีก็นับได้เพียงหยิบมือ ไม่ต้องพูดถึงขุนนางสตรีเลย
สตรีในตระกูลสูงศักดิ์ต้องสง่างามและเหมาะสม พวกนางอาจมีบทบาทในเรือนในได้ แต่ไม่อนุญาตให้ออกหน้าแสดงตน
สตรีชาวบ้านแค่เอาชีวิตรอดก็ยากลำบากนัก ไร้เงิน ไร้สายสัมพันธ์ ไร้ภูมิหลัง ยิ่งเป็นความเพ้อฝัน
สุดท้ายแล้วก็ได้เพียงอธิษฐานให้ได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดี ทำงานหนักในเรือนในไปชั่วชีวิต หวังพึ่งสามีและบุตรให้มีอนาคตที่ดี
การได้เป็นฮูหยินกาวหมิงนับเป็นเกียรติยศสูงสุดแล้ว
ทว่ามิใช่สตรีทุกคนจะยอมรับกฎเกณฑ์ที่ไม่รู้มาจากซอกมุมไหนนี้แล้วใช้ชีวิตเช่นนี้ไปจนตาย
พวกนางมีความคิด มีความรู้ มีวิชาความรู้ทางอักษรก็ใช้พู่กันได้ มีวิชายุทธ์ก็ถือทวนได้
สามารถหาเงินเลี้ยงครอบครัว และดูแลบ้านเรือนได้
เหตุใดพวกนางจึงต้องถูกกักขังในเรือนในเล็กๆ เซื่องซึมไปทั้งชีวิตด้วยเล่า!
ฉินจินจือมองชุยหยิงที่กำลังครุ่นคิด รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา
นี่คงเป็นสิ่งที่สตรีเช่นชุยหยิงทุกคนคิดอยู่ในใจกระมัง
ชุยหยิงจ้องมองฉินจินจือด้วยแววตาลุกโชน "กองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยของท่านทำอะไรหรือ?"
"เป็นกองกำลังทางทหารรูปแบบใหม่ที่ข้าเตรียมก่อตั้ง รับผิดชอบความปลอดภัยของฝ่าบาท และก่อตั้งกองกำลังองครักษ์ส่วนพระองค์ ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีคุกใต้บังคับบัญชา มีอำนาจตรวจค้นและจับกุม รับผิดชอบตรวจสอบขุนนางในนครหลวง จับกุม และไต่สวน"