001 ยังไม่ทันได้ดีใจ จิ้นหวงก็พูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค
“ข้าต้องไปบอกคนพวกนั้นสักหน่อย ท่านช่วยหาวิธีหายตัวไปที่ฟังขึ้นให้ข้าได้หรือไม่?”
เอ่อ นี่มัน...
พูดตามตรง เรื่องแบบนี้ 001 เองก็ไม่มีประสบการณ์เหมือนกัน เพราะนี่เพิ่งเป็นครั้งที่สองที่มันได้เริ่มงาน
แต่พอนึกถึงประสบการณ์ของโฮสต์อีกราย มันก็นึกวิธีออกได้อย่างรวดเร็ว เพียงแต่วิธีนี้ออกจะน่าอายไปสักหน่อย ขอไม่เล่ารายละเอียดก่อนแล้วกัน
ลังเลอยู่สองวินาที ในที่สุดมันก็รวบรวมความกล้าแล้วพูดออกมา
“...บอกว่าได้เป็นเซียนแล้วได้ไหม?”
“ได้”
จิ้นหวงคิดว่าเรื่องแบบนี้ระบบตัวน้อยน่าจะถนัด นางจึงไม่คิดจะกังวลอะไร
มีชีวิตมานานถึงเพียงนี้ การได้เป็นเซียนก็คงเป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้วกระมัง
พวกเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง อย่างไรนางก็ให้เหตุผลไปแล้ว
แต่ไม่คิดเลยว่าระบบตัวน้อยจะทำให้เรื่องใหญ่โตถึงขนาดนั้น ทั้งแสงเมฆาห้าสี หงส์บินเคียงกัน ประตูสวรรค์เปิดกว้าง เทพเซียนออกมาต้อนรับ...
ตอนนั้นจิ้นหวงอับอายจนแทบเอานิ้วเท้าขุดพระราชวังกู้กงไปได้ตั้งหลายแห่ง แต่สีหน้ากลับยังนิ่งเฉย นางแค่อยากรู้ว่าเมฆหลากสีใต้เท้านี้ก่อตัวขึ้นมาได้อย่างไรเท่านั้น
【001 สิ่งพวกนี้ทำได้อย่างไรกัน?】
【ของที่ซิงซิงให้มาไง เป็นยังไงล่ะ เจ๋งใช่ไหม?】
001 ภูมิใจสุด ๆ เจ้าก้อนกลมตัวน้อยในพื้นที่ระบบเท้าเอวอย่างได้ใจ
【อีกอย่างนะ โฮสต์เรียกฉันว่าเหยาเหยาก็ได้ ซิงซิงเรียกฉันแบบนี้】
【ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็อย่าเรียกข้าว่าโฮสต์เลย เรียกข้าว่าพี่สาวเถิด】
【ได้เลยค่า~~】
ฮิ ๆ โฮสต์คนนี้ตอนแรกดูดุไปหน่อย แต่พอได้อยู่ด้วยกันถึงรู้ว่าแค่ปากแข็งใจอ่อนเท่านั้น
หลายวันมานี้ จิ้นหวงได้เรียนรู้ขั้นตอนการทำภารกิจจากระบบมาแล้ว ร่างกายของนางจะถูกเก็บไว้ในพื้นที่ระบบ ส่วนวิญญาณจะเข้าไปในโลกหนึ่งเพื่อแทนที่ใครบางคน หรือไม่ก็กลายเป็นคนคนนั้น
ทุกอย่างเป็นการสุ่ม ขอเพียงไม่ใช่คนชั่วร้ายสุดขั้ว จิ้นหวงก็ยอมรับได้ อีกทั้งระบบยังบอกด้วยว่านางมีสิทธิ์ปฏิเสธภารกิจ หากรู้สึกไม่สบายใจก็ถือว่าโลกใบนั้นเป็นที่พักผ่อนได้
โดยรวมแล้ว บริษัทนี้ก็มีน้ำใจอยู่ไม่น้อย
หลังจากแสดงละครฉากใหญ่ไปหนึ่งฉาก จิ้นหวงก็เหนื่อยพอตัว นางกวาดตามองพื้นที่ระบบ ที่นี่ไม่เหมือนในนิยายบางเรื่องซึ่งว่างเปล่า มีแต่กำแพงสีขาวทั้งสี่ด้าน แม้จะเป็นเพียงสถานีพักชั่วคราว แต่ 001 ก็ตั้งใจตกแต่งอย่างดี คล้ายห้องนอนที่นางเคยอยู่มาก แม้แต่ตำแหน่งของของประดับชิ้นเล็ก ๆ ก็ยังเหมือนกันทุกประการ
นางหันไปมองเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างกาย รอให้ชมอยู่ จึงถามว่า
“เจ้าเป็นคนจัดห้องนี้หรือ?”
“ใช่แล้ว ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ?”
“อืม”
จิ้นหวงเล่นขวดทองแดงในมือ พลางถามเหมือนไม่ใส่ใจ
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าที่ที่ข้าเคยอยู่หน้าตาเป็นเช่นไร?”
“มีคนบอกฉันน่ะ”
“ผู้ใด?”
“บอกไม่ได้ ๆ พี่พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้เราค่อยไปโลกภารกิจกัน”
001 กลัวว่านางจะถามต่อ จึงยกมือปิดปากแล้ววิ่งหนีไป
จิ้นหวงส่ายหน้าอย่างจนใจ เมื่อมองสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย หัวใจก็พลันหม่นหมอง ท่านพ่อ เป็นท่านหรือไม่?
คืนนั้น นางฝันถึงช่วงเวลาที่ไม่กล้าลืม ก่อนจะตื่น ท่านพ่อบอกให้นางเดินหน้าต่อไปอย่างกล้าหาญ อย่าหันกลับมา
“ท่านพ่อ...”
“พี่สาว พี่สาว ถึงเวลาไปโลกภารกิจแรกแล้ว~~”
เสียงร่าเริงของ 001 ดังมาจากนอกประตู มันเคาะประตูเบา ๆ
“พี่สาว ตื่นหรือยัง?”
“ตื่นแล้ว รอข้าสักครู่”
“ได้เลย ๆ~~”
เสียงนั้นไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ จิ้นหวงคิดไปพลางแต่งตัวไปพลางว่า ซิงซิงคนนั้นแท้จริงแล้วเป็นคนเช่นไรกันแน่