ลั่วอี้ขยับความคิด กระแสน้ำวนกลืนกินซ่อนอยู่ในฝ่ามือ!
อานุภาพแห่งการกลืนกินนี้ แม้แต่ชายชราชุดม่วงที่แอบสังเกตการณ์อยู่ในเงามืดก็ไม่รู้สึก แต่ชายชุดเกราะยิ่งไม่รู้สึกถึงมัน
แต่เซียนโยวกวงหลงกลับรู้สึกราวกับเผชิญวิกฤตความเป็นความตาย สายตาฉายแววสงสัยและหวาดกลัว ไม่เข้าใจว่าทำไมมดปลวกที่ต่ำต้อยถึงทำให้มันรู้สึกถึงวิกฤตความเป็นความตายได้!
เซียนโยวกวงหลงลังเล แต่ชายชุดเกราะกลับหมดความอดทนอย่างยิ่ง
"มังกรคลั่ง! ไปสิ!!"
ชายชุดเกราะตะโกนเร่งเร้าอย่างบ้าคลั่ง: "เร็ว! ขับเคลื่อนวิชาควบคุมสัตว์อสูร! ข้าอยากเห็นลั่วอี้ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ!"
ชายหน้ากากทั้งสี่ประสานมือ ผงาดปากขับวิชาควบคุมสัตว์อสูร เสียงประหลาดตกถึงหูเซียนโยวกวงหลง ความลังเลพลันสลายไป มังกรคลั่งคำรามก้อง อ้าปากมหึมาคร่าไปทางลั่วอี้
"ฮ่าฮ่าฮ่า... ตายซะเถอะ!"
ชายชุดเกราะหัวเราะเย้ยหยัน ราวกับเห็นภาพลั่วอี้ถูกกัดจนเนื้อแหลกเลือดกระจาย!
"ลั่วอี้ เจ้าตายเมื่อใด ฉู่เมิ่งหลีก็จะเป็นของข้า!"
มังกรคลั่งถาโถมเข้ามา กลิ่นความตายแผ่คลุม ลั่วอี้ผลักเว่ยชิงออกจากวงต่อสู้ด้วยมือเดียว หลบหลีกการจู่โจมของมังกรคลั่งอย่างกระเสือกกระสน!
ฟันกระบี่ขวาง
"ติง!"
ดั่งฟันต้องโลหะศิลา มือของลั่วอี้ปริแตก กระบี่ยาวหักครืน!
จริงดังคาด เซียนโยวกวงหลงร่างกายแข็งดั่งเหล็ก จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียว...
สายตาลั่วอี้จับจ้องไปที่กลางหว่างคิ้วของเซียนโยวกวงหลง!
"โอว์!"
เซียนโยวกวงหลงแหงนหน้าคำราม มดปลวกนี้กล้าดียังไงมาหลอกมัน! ไม่มีวิกฤตความเป็นความตายอะไรทั้งนั้น!
เซียนโยวกวงหลงใช้หัวมหึมาฟาดลงมาที่ลั่วอี้อย่างบ้าคลั่ง หมายจะทุบมดปลวกที่เล่นกลนี้ให้แหลกเป็นผุยผง!
"ฮ่าฮ่าฮ่า! มังกรคลั่งทำได้ดีมาก ทุบมันให้แหลกไปเลย!!"
ชายชุดเกราะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"ไทเฮา!!!"
เว่ยชิงนัยน์ตาแดงก่ำ ดิ้นรนลุกขึ้น เลือดสาดกระจายทั่วร่าง
หัวมหึมาใกล้เข้ามา ลั่วอี้เพ่งสายตา นี่แหละคือจังหวะ!
สายเลือดของเซียนโยวกวงหลงซ่อนอยู่ในหัวของมัน และนั่นก็เป็นจุดอ่อนของมันด้วย!
ลั่วอี้เก็บกระบี่ยาว ฝ่ามือยื่นออกไป ประทับลงบนหน้าผากของมังกรยมโลก!