ลั่วอี้ต้องเสียแรงพูดอยู่ไม่น้อย กว่าจะทำให้ฉู่เมิ่งหลีเชื่อได้ว่าตนช่วยนางไว้จริง ๆ มิใช่คิดว่าเพิ่งหนีเสือมาเข้าจระเข้
ตัวตนของเฉาโม่ที่ลั่วอี้สวมอยู่นี้ เป็นเพราะจนตรอกจริง ๆ จึงต้องยอมแบกไว้ ยิ่งไปกว่านั้น ชื่อเฉาโม่ตอนนี้ ในสายตาผู้คนภายนอก ถูกเชื่อมโยงเข้ากับเจ้ากรมตรวจฟ้าดินเสียแล้ว!
ดังนั้น เฉาโม่กับลั่วอี้ สองคนนี้ จะเทียบเท่ากันไม่ได้เด็ดขาด!
เวลานี้ลั่วอี้ก็ไม่อาจเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงได้ ตราบใดที่ลั่วอี้คิดว่าตนมีกำลังพอจะป้องกันตัวเองได้ และสามารถปกป้องฉู่เมิ่งหลีได้เช่นกัน ถึงจะบอกนางได้ว่าแท้จริงแล้วตนเอง...เป็นใคร!
ฉู่เมิ่งหลีเห็นคัมภีร์หยินจี๋วางอยู่หัวเตียง จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “นี่คือ?”
ลั่วอี้ยิ้มบาง ๆ : “ตอนนางสลบไป ข้าได้จับชีพจรให้นาง พบว่าตันเถียนของนางแตกสลาย ข้าบังเอิญมีคัมภีร์วิชาที่สาบสูญไปนานอยู่เล่มหนึ่ง สามารถซ่อมแซมตันเถียนที่เสียหายของนางได้ ทำให้นางกลับมาเดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรได้อีกครั้ง”
ฉู่เมิ่งหลีสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ตันเถียนแตกสลาย โดยทั่วไปแล้วก็ถือเป็นคนไร้ประโยชน์คนหนึ่งแล้ว
แต่เฉาโม่ผู้นี้กลับบอกว่าคัมภีร์วิชาเล่มนี้ซ่อมแซมตันเถียนของนางได้?
ฉู่เมิ่งหลียังคงตะลึงเล็กน้อย ลั่วอี้จึงพูดต่อไปว่า “เพียงแต่คัมภีร์หยินจี๋เล่มนี้เกี่ยวข้องกับความลับบางอย่าง มีเพียงสตรีนางใดเท่านั้นที่ฝึกได้ และไม่สะดวกจะเผยแพร่ออกไปในตอนนี้ ฉะนั้นหลังจากนางอ่านจบแล้ว ข้าก็ยังต้องนำกลับคืน”
ฉู่เมิ่งหลีรู้สึกลังเลใจอยู่บ้าง นางไม่รู้ว่าชายผู้นี้ที่อยู่ตรงหน้า พูดจริงหรือเท็จกันแน่!
หากเป็นเท็จ นางก็เป็นเพียงสตรีธรรมดาที่ไร้เรี่ยวแรงจะแม้แต่ผูกเชือกไก่ แล้วเขาจะหลอกนางไปเพื่อสิ่งใด?