พรุ่งนี้วันเสาร์ การฝึกทหารสัปดาห์แรกสิ้นสุดลง พวกเขาได้หยุดพักสองวัน
หัวหน้าห้องจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในกลุ่ม บอกว่าอยากให้เพื่อนร่วมชั้นได้ทำความรู้จักกัน
งานเลี้ยงแบบนี้แน่นอนว่าคงไม่จัดที่โรงอาหารในมหาวิทยาลัย หัวหน้าห้องเลือกร้านอาหารข้างนอกมหาวิทยาลัยมาร้านหนึ่ง
หมิงซีมองดูแวบหนึ่ง บรรยากาศร้านสวย อาหารก็ดูน่ากิน แต่ราคาต่อหัวก็แพงหูฉี่ เขาปฏิเสธทันที
ไม่ลังเลสักวินาที แถมยังไม่หาข้ออ้างอะไรด้วย
จากนั้นหัวหน้าห้องก็ส่งข้อความมาถามว่าเขามีธุระหรือเปล่า
หมิงซีบอกว่าไม่มี แล้วในกลุ่มก็เงียบกริบ
หัวหน้าห้องของพวกเขาได้รับเลือกในคืนวันสุดท้ายของการรายงานตัว ซึ่งเป็นคืนที่ทุกคนมาถึงมหาวิทยาลัยกันครบแล้ว
อาจารย์ที่ปรึกษาจัดประชุมห้องสั้น ๆ ให้ทุกคนแนะนำตัว จากนั้นก็เริ่มแต่งตั้งคณะกรรมการห้อง
รายละเอียดตอนนั้นหมิงซีแทบจำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าหัวหน้าห้องคนปัจจุบันขึ้นไปพูดสองประโยค แล้วคนข้างล่างก็ยกมือกันพรึ่บ
ตอนนั้นหมิงซีไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็รู้สึกว่าเขาเก่งมาก
หัวหน้าห้องไม่ได้พูดอะไรต่อในกลุ่ม หมิงซีก็ไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าพวกเขาคงตกลงกันเรียบร้อยแล้ว
จากนั้นไม่นาน ในกลุ่มก็มีข้อความปฏิเสธไม่ไปร่วมงานเลี้ยงเพิ่มขึ้นมาอีกสามข้อความ
เป็นเพื่อนร่วมห้องของเขาทั้งสามคน
สุดท้ายหัวหน้าห้องก็อดบ่นกึ่งจริงกึ่งเล่นไม่ได้ว่า พวกนายจะไปกินของอร่อยกันลับ ๆ ใช่ไหม
ถึงเหตุผลที่พวกเขาปฏิเสธจะเป็นเพราะไม่อยากไปจริง ๆ ก็เถอะ แต่หมิงซีก็อดคิดไม่ได้ว่าอาจมีเหตุผลจากตัวเขาอยู่บ้าง