โจวมู่เหิงไม่นับ แถมเขาก็โดนเรียกชื่อด้วย
คิดถึงตรงนี้ หมิงซีก็อดหัวเราะไม่ได้ “วันนี้ในหอเรามีสี่คน โดนเรียกชื่อไปสามคน ครูฝึกเรียกผมกับเพื่อนร่วมห้องอีกคน โดยบอกตำแหน่ง ส่วนเพื่อนร่วมห้องอีกคนเป็นผู้ชายที่สูงที่สุดในห้องเรียน ครูฝึกก็พูดตรง ๆ เลยว่า ‘ไอ้หนุ่มตัวสูงคนนั้น!’”
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: สูงเท่าไหร่】
หมิงซี: “191! เจ๋งใช่ไหมล่ะ!”
【(28) หัวเกาะส้ม: โห สูงจัง!】
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: ก็โอเคนะ】
หมิงซีหรี่ตา “โอเคเหรอ? พี่นักสู้สูงเท่าไหร่ล่ะ?”
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: ลองเดาดูสิ】
หมิงซี: “สองเมตรเหรอ?”
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง:......】
【(28) หัวเกาะส้ม: ซีเปา นายกล้าเดาเกินไปแล้วมั้ง (แอบขำ)】
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: มีใครเขาเดากันแบบนี้บ้าง (อึ้ง)】
หมิงซีทำหน้าจริงใจ “ผมก็คิดว่าพี่เห็น 191 แล้วยังไม่รู้สึกว่าเจ๋ง งั้นอย่างน้อยก็ต้องสองเมตรสิ”
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: ผิดแล้ว ๆ พี่ชายเพื่อนร่วมห้องนายเก่งจริง】
【(54) สาวซื่อตรง: แล้วนายสูงเท่าไหร่ล่ะ?】
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: เอาความจริงไหม?】
【(54) สาวซื่อตรง: แล้วจะเอาอะไรล่ะ?】
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: 193】
โห!
งั้นก็พูดได้จริง ๆ ว่า “ก็โอเคนะ”
หมิงซีช่วยรักษาศักดิ์ศรีเรื่องส่วนสูงให้เจ้าคนที่สูงเป็นอันดับสามในห้องแล้วก็หันไปเอาใจอีกฝ่าย “พี่นักสู้ก็เจ๋งเหมือนกัน!”
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: (ฮึ ๆ)】
【นักสู้กระเป๋าว่างส่งหอยสังข์ (1 เปลือกหอย) ×1 ให้รื่อเยว่ซี】