ตอนฟางเหยาผลักประตูหอ 246 เข้ามา ยังเช้าอยู่เลย ยังไม่ถึงสิบเอ็ดโมง แต่ในหอกลับไม่มีใครสักคน
เขาวางกระเป๋าเดินทางลงแล้วพึมพำกับตัวเองว่า “เสี้ยวซีอยู่ไหนนะ?”
จู่ ๆ มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากด้านหลังศีรษะของเขา พร้อมเสียงที่แกล้งทำเป็นทะเล้นว่า “ฮ่า!”
แต่ฟางเหยากลับคว้ามือนั้นไว้แน่นโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง “จะทำให้ฉันตกใจเหรอ?”
หมิงซีที่ถูกจับไว้ยิ้มประจบ “เฮีย ทำไมวันนี้กลับมาเร็วจัง?”
ฟางเหยาปล่อยมือเขาแล้วหันกลับมา “อะไร ทำเรื่องไม่ดีอยู่คนเดียวในหอ กลัวฉันจับได้หรือไง?”
หมิงซียกมือขึ้นชี้ให้ดู “นี่ไง ก็โดนนายจับได้แล้วนี่”
ฟางเหยายิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนจะถามต่อ “กินข้าวหรือยัง?”
หมิงซีตอบว่า “ยังเลย นี่มันยังไม่ถึงเวลาไม่ใช่เหรอ?”
“อืม”
จากนั้นฟางเหยาก็ยื่นกระติกเก็บความร้อนบนโต๊ะให้ “เอ้า”
หมิงซีรับมาอย่างร่าเริง “อะไรเหรอ?”
ฟางเหยาตอบสั้น ๆ “เนื้อ”
หมิงซีส่งสายตาชื่นชมให้ “รู้ใจฉันจริง ๆ!”
“น้องรองบอกว่าจะมาถึงประมาณห้าโมง แล้วจะเลี้ยงมื้อเย็นฉัน ส่วนเฮียก็เลี้ยงมื้อเที่ยงให้อีก ชีวิตมีความสุขเกินไปแล้ว”
หมิงซีกอดกระติกเก็บความร้อนไว้แล้วหรี่ตาพริ้ม
ฟางเหยาบอกว่า “ยังไม่ต้องรีบกิน มาดูคอมพิวเตอร์นายก่อน”
หมิงซีงงไปเลย “หา?”
จากนั้นเขาก็เห็นฟางเหยาเปิดกระเป๋าเดินทาง แล้วหยิบกล่องออกมาทีละกล่อง หนึ่งกล่อง สองกล่อง สามกล่อง สี่กล่อง ห้ากล่อง
“มือถือ พาวเวอร์แบงก์ แล้วก็คอมพิวเตอร์”
ฟางเหยาเอ่ยแนะนำเหมือนพูดลอย ๆ ทำเอาหมิงซีตกใจจนกระติกเก็บความร้อนแทบหลุดมือ