วันสุดท้ายของการฝึกทหาร อารมณ์ของทุกคนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
วันสุดท้ายแล้ว ไม่สิ อีกเก้าชั่วโมงเท่านั้น อดทนให้จบก็จะได้บอกลาการยืนตรง ยกขาสูง เดินสวนสนาม และหมัดมวยไปเสียที!
แม้แต่ครูฝึกก็ยังอ่อนโยนขึ้นมาก
เห็นได้ชัดจากการที่ช่วงเช้ากับช่วงบ่าย หมิงซีและคนอื่น ๆ ต้องยืนตรงกันแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้น
ระหว่างพักกินข้าวกลางวัน
หมิงซียัดเนื้อเข้าปากคำหนึ่ง “ไม่รู้ว่างานรื่นเริงคืนนี้จะจัดแบบไหน”
โจวมู่เหิงยิ้ม “ทำไมล่ะ รอไม่ไหวแล้วเหรอ”
หมิงซีตอบ “เปล่า เมื่อคืนฉันบอกผู้ติดตามว่าคืนนี้มีงานรื่นเริง เลยสตรีมไม่ได้ แต่พวกเธออยากให้ฉันสตรีมจากสถานที่จริง ฉันบอกว่าไม่ได้ ถ่ายติดคนอื่นด้วย แล้วพวกเธอก็บอกว่าอยากเห็นแค่ฉันคนเดียว”
จริง ๆ แล้วคำพูดเต็ม ๆ คือ อยากเห็นว่าซีเปาใส่ชุดฝึกทหารแล้วจะเป็นยังไง
เขาพยายามต่อรองขอวันหยุดให้ตัวเอง “รอฝึกทหารจบก่อนก็ได้ สุดสัปดาห์นี้ฉันใส่ให้พวกเธอดู”
จากนั้นในห้องสตรีมก็เริ่มออดอ้อนสารพัด แถมยังกลิ้งไปกลิ้งมาอีก
เขาใจอ่อนขึ้นมานิดเดียว ก็เลยรับปากไปครึ่งหนึ่ง
“ฉันขอดูสถานการณ์ก่อนนะ ถ้าสะดวกก็จะสตรีมให้ แต่ไม่แน่ว่าจะได้จริง ๆ นะ ทุกคนอย่ารอกันเลย”
พวกเธอรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ
แต่พอเช้านี้เขาหยิบมือถือมาดู พวกเธอก็คุยกันเงียบ ๆ ในกลุ่มผู้ติดตามไปหลายพันข้อความแล้วว่า “ตื่นเต้นจัง อยากเห็นซีเปาใส่ชุดฝึกทหาร”
เขาเหลือบดูเวลา มีคนส่งข้อความกันตอนตีสอง แล้วแอบบอกเขาว่าราตรีสวัสดิ์
ตีห้า เขายังไม่ตื่น ก็มีคนมาทักอรุณสวัสดิ์แล้ว
เพราะอย่างนี้ไง เขาถึงทำใจทำให้พวกเธอผิดหวังไม่ได้เลย