หมิงซีก้มหน้ากินองุ่นอย่างตั้งใจ คนในห้องสตรีมคนอื่น ๆ ก็มองกันอย่างเพลิดเพลิน
【องุ่นนี่ดูน่ากินจัง】
【ปากของสตรีมเมอร์สวยมาก (หื่น)】
【......พวกหื่นกามทั้งนั้น สังคมสมัยนี้ช่างเสื่อมทราม】
【งั้นนายก็ไปสิ】
【ฉันเคยบอกเหรอว่าฉันไม่ใช่คนแบบนั้น (หัวหมา)】
พอหมิงซีกินองุ่นกำเล็ก ๆ จนหมดแล้วเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่า——
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: อร่อยไหม】
หมิงซี: “อร่อย หวานมากเลย”
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: อืม ใจฉันก็หนาวมากเหมือนกัน】
หมิงซียิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงสวย “เปิดแอร์เป็นลมอุ่นไหม?”
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: ......】
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: สังคมเสื่อมทราม ผู้คนไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว】
【หืม? ขโมยคำพูดฉันเหรอ】
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ】
......
หมิงซีคุยเล่นกับคนในห้องสตรีมอยู่พักหนึ่ง ใช้เวลาไปอย่างไร้สาระสุด ๆ แต่ทุกคนกลับเพลิดเพลินกันดี
แต่พี่สาวสนับสนุนคนหนึ่งยังเริ่มนั่งไม่ติด
【(48) สาวซื่อตรง: ซีเปาเปิดพีเคสักรอบไหม?】
หมิงซี: “หืม?”
【(48) สาวซื่อตรง: ยังไม่ได้เก็บแต้มความสนิทเลย เก็บตอนอยู่บนแถบพีเคก็พอดี ต้องทำความรู้จักกับสตรีมเมอร์หน้าใหม่ให้มากขึ้น คนถึงจะเห็นเรามากขึ้นนะ】
เฉาซีมีนโยบายสนับสนุนสตรีมเมอร์หน้าใหม่ก็จริง แต่ในแต่ละวันมีคนเข้าห้องแค่ไม่กี่สิบถึงร้อยคนเท่านั้น
ถึงหมิงซีจะอาศัยหน้าตาดึงอัตราการอยู่ต่อให้สูงสุด จนผู้ติดตามทะลุสามร้อย และมีคนเข้าร่วมแฟนคลับแล้วห้าสิบคน
แต่มันยังไม่พอ
พี่สาวสนับสนุนคิดว่ายังห่างไกลจากคำว่าพอมาก