ลู่เสวียนหัวเราะตามไปด้วย ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวยเปิดเผย นิสัยก็ตรงไปตรงมา!
อันเยว่ขับรถมาถึงร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่งชานเมือง ก่อนถามว่า “อยากกินอะไร?”
“สั่งมาได้ตามใจเลย ฉันกินได้หมด!”
อันเยว่ไม่พูดมาก สั่งเนื้อวัวกับเนื้อแกะเสียบไม้ แล้วยังสั่งไตกับเอ็นชิ้นเล็ก ๆ ที่ผู้ชายชอบกินอีกหลายอย่าง
ทันใดนั้น เธอก็มองลู่เสวียนพลางยิ้ม “จะสั่งหม้อระเบิดให้สักหม้อไหม?”
อำเภอจิ้งซานมีของขึ้นชื่ออยู่สองอย่าง อย่างแรกคือสมุนไพร อย่างที่สองก็คือปิ้งย่าง
หม้อระเบิดของร้านปิ้งย่างไม่เพียงเป็นเมนูขึ้นชื่อ แต่ยังเป็นเมนูเฉพาะสำหรับผู้ชายอีกด้วย ที่จริงก็เป็นเพียงส่วนผสมจากอัณฑะวัวกับแกะ รสสัมผัสกรุบเด้งกับคำโฆษณาว่าบำรุงกำลัง ทำให้มันกลายเป็นเมนูดังประจำท้องถิ่น
“เถ้าแก่ ขอหม้อระเบิดชุดใหญ่เพิ่มอีกหม้อ!”
อันเยว่ไม่รอให้ลู่เสวียนตอบรับ ก็สั่งไปเรียบร้อยแล้ว จากนั้นคล้องแขนเขาเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว
ลู่เสวียนรู้สึกเหมือนแขนถูกหนีบไว้ในหุบเขาลึกลับอ่อนนุ่ม ร่างกายเกร็งแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับซี้ซั้ว
อันเยว่เอ่ยอย่างเขินอายเล็กน้อย “ที่จริงฉันชอบเคี้ยวของกรุบ ๆ แบบนั้นมาก แต่เป็นผู้หญิงคนเดียว ปกติก็ไม่กล้าสั่งหรอก!”
หัวใจลู่เสวียนเต้นรัว หรือเธอกำลังใบ้อะไรบางอย่าง?
“ลู่เสวียน ขอบคุณนะสำหรับเรื่องวันนี้!”
อันเยว่ดึงลู่เสวียนให้นั่งข้างกัน ร่างอวบอิ่มแนบชิดกับเขา ผมยาวดำสลวยราวกับน้ำตกไหลผ่านแก้มของเขาลงไปถึงไหล่…
ลู่เสวียนเข้าใจว่าเธอหมายถึงเรื่องได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าพยาบาล จึงตอบอย่างเกรงใจว่า “เราเป็นเพื่อนเก่ากันทั้งคู่ ฉันไม่ช่วยเธอแล้วจะช่วยใครล่ะ? ฉันแค่พูดไปคำเดียว ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายหรอก!”