เห็นได้ชัดว่าเธออั้นมานานมากแล้ว!
ลู่เสวียนรู้สึกน้อยใจ “พี่หลาน เรื่องนี้...จะโทษผมไม่ได้นะ!”
“ก็ต้องโทษนายสิ! ลู่ค้อนเหล็ก วัน ๆ เอาแต่ทุบผู้หญิง!”
พอพูดจบ เซี่ยหลานถึงได้รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แทบอยากมุดหน้าเข้าไปในผ้าห่ม
คำพูดนี้เป็นคำที่สวี่โหรวใช้ด่าลู่เสวียนหลังจากตื่นเต้นจนสุดขีด...
ลู่เสวียนพูดอย่างกระอักกระอ่วน “อย่าเพิ่งตื่นเต้น ถ้าเป็นแค่เนื้องอกในมดลูก ก็ไม่ได้รักษายากอะไร...”
“ไม่ว่านายจะใช้วิธีไหน ขอแค่รักษาฉันให้หายก็พอ...อ๊ะ!”
เซี่ยหลานกลับมาเจ็บอีกแล้ว
“นอนลงก่อน ผมจะนวดจุดฝังเข็มให้หายปวด”
เซี่ยหลานทำตาม นอนลงบนเตียง ดวงตากลมโตเป็นประกายจับจ้องลู่เสวียนพลางกะพริบปริบ ๆ
ลู่เสวียนถูมือทั้งสองข้างให้อุ่น ก่อนจะกดลงบนจุดฝังเข็ม แต่จู่ ๆ มือก็ชะงักค้างกลางอากาศ
“เป็นอะไรไป?”
“ถ้าผ่านเสื้อผ้ามันไม่สะดวก...”
“ไอ้เด็กบ้า วันนี้ยอมให้นายเอาเปรียบก็ได้!”
เซี่ยหลานเหลือบมองเขาอย่างมีเสน่ห์ แก้มแดงระเรื่อราวกับสาวน้อย...
ลู่เสวียนมองเธอนิ่งงัน รู้สึกว่าลมหายใจสะดุด หัวใจพลิกคว่ำไปสามร้อยหกสิบองศา!
ลมหายใจของเซี่ยหลานเองก็เริ่มถี่ขึ้น แม้เธอจะคุ้นเคยกับลู่เสวียนดี แต่หลังหย่าร้างก็ไม่เคยใกล้ชิดกับใครถึงเพียงนี้มาก่อน เธอกำหมัดแน่นด้วยความประหม่า
ลู่เสวียนอาศัยคำชี้แนะจากคัมภีร์แพทย์ กดลงบนจุดชี่ไห่ กวนหยวน และจุดอื่น ๆ...ความอุ่นจากมือของเขาซึมผ่านจุดฝังเข็มเข้าไป เซี่ยหลานสัมผัสได้ถึงความสบายที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน...
“อุ่นจัง...”
เซี่ยหลานสัมผัสได้ถึงความอุ่นและผ่อนคลายหลังถูกนวดจุดฝังเข็ม แววตาค่อย ๆ พร่ามัว ร่างกายและจิตใจคลายลงโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะคว้ามือข้างหนึ่งของลู่เสวียนไว้...
(ส่วนนี้ถูกตัดออก 78 ตัวอักษร...)
“พี่หลาน!”
ลู่เสวียนกัดปลายลิ้นแรง ๆ แล้วรีบดึงมือกลับ
“พี่หลาน ดีขึ้นหรือยัง?”
ลู่เสวียนถามเสียงดัง ตั้งใจเรียกสติของเธอ
“ดี...ดีขึ้นมากแล้ว!”
เซี่ยหลานเขินจนไม่กล้าลืมตา
ลู่เสวียนแอบขยับนิ้วไปมา ในหัวพลันปรากฏข้อความหนึ่งบรรทัด “ต้นกำเนิดอินไม้ชิงมู่ ช่วยคลายความร้อนแห้งของหยางเฉียน ทั้งยังเอื้อต่อการทะลวงขั้นชิงหยางชั้นที่สามของเคล็ดห้าปราณกำเนิดคู่!”
ลู่เสวียนไม่คิดว่าคัมภีร์แพทย์จะตรวจพบว่าเซี่ยหลานมีร่างต้นกำเนิดไม้ หากบำเพ็ญคู่กับเธอ ก็จะทะลวงขอบเขตได้!
“ผมไปเอาเข็มเงินก่อน จะฝังเข็มให้...”
ลู่เสวียนมองเรือนร่างงดงามของเธอ ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย จึงคิดจะออกไปสงบสติอารมณ์
เซี่ยหลานคว้ามือลู่เสวียนไว้ สัมผัสได้ถึงความชื้นบนปลายนิ้วของเขา ก่อนจะพูดเสียงเบา “เมื่อกี้...ขอโทษนะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น...”
ลู่เสวียนปลอบใจ “คนเราก็ไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้า ใครจะไม่มีความต้องการกันล่ะ พี่ก็อยู่ในวัยที่ต้องการพอดี แต่ต้องการแล้วไม่ได้ดังใจ ถึงได้อั้นจนป่วย”
“ฮึ ก็เป็นเพราะนายกับแม่จิ้งจอกนั่นยั่วฉัน!”
“มีคนไข้มาแล้ว...”
เสียงกริ่งหน้าคลินิกชั้นล่างดังขึ้น
เซี่ยหลานตกใจจนปล่อยมือ “รีบไปเถอะ ตอนกลางคืนค่อยกลับมาฝังเข็มให้ฉัน”
ลู่เสวียนลุกขึ้นเดินออกไป
เซี่ยหลานเหลือบมองเขาอีกครั้ง ก่อนจะหัวเราะคิก “ค้อนเหล็กใหญ่!”
ลู่เสวียนเซถลา เกือบล้มลงกับพื้น!
เขาลงมาชั้นล่าง เห็นชายชราอายุราวหกสิบหรือเจ็ดสิบปียืนอยู่หน้าประตู
“คุณลุง เชิญนั่งก่อนครับ!”
ลู่เสวียนทักทายอย่างกระตือรือร้น จากนั้นก็ไปล้างมือข้างโต๊ะตรวจ นี่เป็นนิสัยที่ติดตัวมาจากการทำงาน
ชายชรามองใบหน้าอ่อนเยาว์ของลู่เสวียนอย่างผิดหวัง “พ่อหนุ่ม มี...มีหมออยู่คนเดียวเหรอ?”
“ครับ”
ลู่เสวียนยิ้มน้อย ๆ ก่อนหน้านี้เขาเคยเจอคนไข้แบบนี้มามาก ในความคิดของคนทั่วไป หมอยิ่งอายุมาก ฝีมือก็ยิ่งดี
“คุณลุง ผมขอจับชีพจรดูก่อน ถ้าผมวินิจฉัยไม่แม่น คุณค่อยไปลองที่อื่นดีไหมครับ?”
ชายชราออกจะกระดากใจ ยื่นมือออกมา “งั้นก็ช่วยตรวจให้หน่อยเถอะ ฉันไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อนายนะ...”
ลู่เสวียนไม่ได้รีบจับชีพจร แต่กลับเพ่งมองใบหน้าของอีกฝ่ายก่อน เห็นสีหน้าหมองคล้ำ ดวงตาไร้ประกาย น่าจะเป็นอาการหยางชี่ไม่พอ ประกอบกับสีหน้าอ่อนเพลียและเสียงพูดแผ่วเบา ล้วนเป็นอาการพร่องทั้งสิ้น
ทันทีที่วางมือลงบนชีพจรของอีกฝ่าย เขาก็สัมผัสได้ว่าชีพจรบริเวณข้อมือด้านในจมลึก เล็ก และอ่อนแรง คัมภีร์แพทย์วินิจฉัยให้ทันทีว่า “หยางชี่พร่องแทบหมด อินแท้ไม่เพียงพอ การไหลเวียนของชี่และเลือดทั่วร่างอ่อนกำลัง...”
ลู่เสวียนปล่อยมือแล้วถาม “ช่วงนี้คุณลุงปวดเมื่อยเอวและเข่า กลัวหนาว ไม่มีแรง แล้วก็ปัสสาวะตอนกลางคืนบ่อยหรือเปล่าครับ?”
“ใช่!”
ชายชราดูตกใจ ราวกับได้พบผู้ช่วยชีวิต “ตอนนี้มือเท้าฉันเย็นเฉียบ เดินก็ปวดขา เมื่อก่อนฉันเคยกินยาบำรุงอยู่บ้าง แต่ไม่เพียงไม่ช่วย แถมยังร้อนในจนมีแผลเต็มปาก...”
“นั่นแหละครับ หยางไตช่วงล่างอ่อนกำลังจนให้ความอบอุ่นแก่ส่วนล่างไม่ได้ ส่วนไฟพร่องช่วงบนลอยขึ้นและกดลงไม่ได้ นี่เป็นอาการร้อนบนเย็นล่าง เมื่อพลังช่วงบนกับล่างไม่เชื่อมถึงกัน ต่อให้กินยาบำรุงมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์!”
“แล้วรักษาหายไหม?”
“หายได้ครับ คุณลุงนอนลงก่อน ผมจะฝังเข็มให้สักสองสามเล่ม”
“นานแค่ไหนถึงจะเห็นผล?”
“ถ้าจะให้ดีขึ้นจนหายสนิทต้องใช้เวลาครึ่งเดือน แต่หลังฝังเข็มแล้ว ขาของคุณลุงจะมีแรงขึ้นทันที!”
“ดีจริง ๆ! พ่อหนุ่มไม่รู้หรอก ลูกชายฉันทำงานอยู่ไซต์ก่อสร้างต่างจังหวัดทั้งปี ที่บ้านเหลือแค่ฉันกับเมียเขา...เอ่อ ทุกอย่างต้องพึ่งฉัน”
ชายชรารู้ตัวว่าพูดหลุดปาก จึงยิ้มเจื่อน ๆ
ลู่เสวียนดูแคลนอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ชายชรานอนลงบนเตียงตรวจ ลู่เสวียนให้เขาเลิกเสื้อขึ้น จากนั้นหยิบเข็มเงินแทงลงบนจุดกวนหยวน นี่คือเข็มแรกของ “เข็มคืนมังกร” ซึ่งสืบทอดมาจากคัมภีร์แพทย์!
วิชาเข็มนี้ใช้รักษาอาการหยางพร่องและอาการร้อนบนเย็นล่างโดยเฉพาะ
“ซี๊ด...เจ็บ!”
ชายชราแสยะปากร้องลั่น
“ทนอีกหน่อยก็หายครับ”
ลู่เสวียนหยิบเข็มเงินอีกเล่มขึ้นมา ขยับข้อมือเบา ๆ แล้วแทงลงบนจุดจงจี๋ เทียนซู ชี่ไห่ และจุดอื่น ๆ ตามลำดับ
“คาเข็มไว้ 30 นาทีครับ!”
หลังปักเข็มเสร็จ ลู่เสวียนก็เดินไปหยิบยาที่ตู้ยา
เขานึกทบทวนตำรับยาที่คัมภีร์แพทย์มอบให้ หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เขาคุ้นเคยกับยาพวกนี้ดี แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะจัดเข้าคู่กันได้เช่นนี้ หลังห่อยาเสร็จ เขาก็เติมเหล้ายาลงขวดเล็กอีกขวดหนึ่ง
เหล้านี้หมักด้วยตำรับยาลับที่สืบทอดมาจากพ่อ แม้จะคล้ายกับสูตรในคัมภีร์แพทย์ แต่ขาดตัวยาราคาแพงไปหลายชนิด จึงเป็นสูตรที่ถูกลดทอน ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ผลดีเยี่ยมสำหรับอาการอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง
ลู่เสวียนรินเหล้าไปพลาง คิดถึงตำรับเหล้ายาอีกสูตรหนึ่งในคัมภีร์แพทย์ไปพลาง ตั้งใจว่าคราวหน้าจะหมักเพิ่มอีกสักหน่อย
เขาออกไปสูบบุหรี่หนึ่งมวน พอเห็นว่าใกล้ครบเวลาแล้วก็กลับมาถอนเข็ม จากนั้นยังนวดกดบริเวณเอวด้านหลังให้ชายชราอีกสองสามครั้ง
“ลงมาลองดูสิครับ!”
ชายชราปีนลงจากเตียงตรวจแล้วกระโดดสองครั้ง ก่อนจะพูดอย่างตื่นเต้น “ขาฉันมีแรงแล้ว เข่าก็ไม่เจ็บแล้ว หมอน้อยลู่ นาย...นายเก่งจริง ๆ!”
ลู่เสวียนแอบดีใจ เมื่อมีมรดกสืบทอดนี้แล้ว ต่อไปเจอโรคยากแค่ไหนก็ไม่ต้องกังวล!
ชายชราถามเสียงเบา “เอ่อ...ฉันจะกลับมาใช้งานได้เมื่อไหร่?”
ลู่เสวียนตอบเสียงเย็นชา “กลับไปกินยาให้ตรงเวลาก่อน อีกสามวันค่อยมาให้ผมฝังเข็มอีกครั้ง ระหว่างกินยาห้ามร่วมเพศ อย่างน้อยต้องรออีกหนึ่งเดือนถึงจะกลับไปใช้ชีวิตคู่ได้ครับ!”
“งั้น...ก็ได้”
ชายชราห่อเหี่ยวลงทันที
ลู่เสวียนยื่นยาและเหล้าให้เขา “ผมเขียนวิธีกินไว้บนนี้แล้ว เหล้าขวดนี้แรงมาก ดื่มได้ไม่เกิน 50 กรัมต่อคืน!”
ชายชรามองเหล้ายาในขวดแล้วถาม “มีแค่นี้เอง จะพอเหรอ?”