หลินอันอันลืมตาขึ้นตามเวลาที่คำนวณไว้ หูก็ได้ยินเสียงสัญญาณรบกวนแผ่วเบา ตามด้วยเสียงผู้หญิงที่ดังผ่านลำโพงรุ่นเก่า เสียงใสราวโลหะว่า:
“เรียนท่านผู้โดยสารทุกท่าน เครื่องบินโดยสารรุ่นอิล-18 ของฮวาเซี่ยแอร์ไลน์ ที่เรากำลังโดยสารอยู่ขณะนี้ กำลังเตรียมลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติเมืองหลวง
ขณะนี้เครื่องบินกำลังลดระดับความสูง ตัวเครื่องอาจมีแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย โปรดรัดเข็มขัดนิรภัย พับโต๊ะอาหาร และปรับพนักพิงให้ตั้งตรง...”
หลี่หร่านรีบเขย่าหลินอันอัน “อันอัน เธอดูนอกหน้าต่างสิ มองเห็นบรรยากาศเมืองหลวงเลยนะ”
หลินอันอันขานรับในลำคอ เริ่มจัดแต่งผมและชุดทหาร
“นี่ฉันเพิ่งเคยมาปักกิ่งเป็นครั้งแรกเลยนะ ปักกิ่งเป็นหัวใจของปิตุภูมิยิ่งใหญ่ เป็นศูนย์กลางทางการเมือง วัฒนธรรม และการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ ดูไม่ธรรมดาจริง ๆ...
ดูข้างล่างโน่นสิ นั่นคือเทือกเขาเยียนซานที่ทอดตัวยาว! แล้วก็แม่น้ำหย่งติ้ง สายน้ำคดเคี้ยวดุจริบบิ้นเงิน คงมีแต่จากมุมนี้แหละที่มองได้ทั่วถึงเพียงนี้?”
หลี่หร่านพูดได้น่าฟังเสียจริง หลินอันอันก็ถูกดึงดูดความสนใจไปจนหมด
ไม่ใช่เพียงเธอ แม้กระทั่งแม่ทัพเจิ้งและคนอื่น ๆ ที่นั่งด้านหน้าก็หันมามองนอกหน้าต่างกันบ่อย ๆ
เครื่องบินลงจอดอย่างปลอดภัยบนรันเวย์ของท่าอากาศยานเมืองหลวง ความเร็วลดลงช้า ๆ ช่วงล่างเสียดสีกับพื้นรันเวย์ ตัวเครื่องส่งเสียงครั่นครื้น
หลินอันอันมองผ่านหน้าต่าง เห็นรถยนต์หงฉีจอดเรียงรายอยู่บนลานจอด ตรารูปดอกทานตะวันเคลือบทองที่กระจังหน้าเปล่งประกายในแสงแดดจ้า ทหารยามที่ยืนสง่ารอบ ๆ สวมชุดทหารเนี้ยบกริบ ใส่มือขาวด้วย