สักพักหนึ่ง แพทย์ยืนยันว่าผู้ป่วยอาการดีขึ้นแล้ว และแจ้งให้ทุกคนทราบว่าผู้ป่วยพ้นขีดอันตรายแล้ว และสามารถออกจากโรงพยาบาลได้หลังจากพักผ่อนสักครู่หลังจากการให้น้ำเกลือทางหลอดเลือดดำ
ผู้คนส่วนใหญ่ที่มาโรงพยาบาลแยกย้ายกันไป แต่มีกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งยังคงอยู่ คุยกันเป็นกลุ่มสองสามคน สุดท้ายพวกเขาก็ดึงหลินอันอันไปคุยด้วยเป็นการส่วนตัว
หลินอันอันยังคงยิ้มอยู่
เธอไม่ได้ไม่ชอบความกระตือรือร้นนี้หรอก เพราะทั้งหมดนั้นล้วนมีเจตนาดี
ชาวภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนขึ้นชื่อเรื่องความดุดันและซื่อตรง
สองชั่วโมงต่อมา เมื่อทุกอย่างคลี่คลายลง ก็เลยเวลานั้นไปแล้ว
หลินอันอันกล่าวอำลากับคู่รักชาวต่างชาติ
หญิงชาวต่างชาติหยิบเงินดอลลาร์สหรัฐสามดอลลาร์ออกมาแล้วยื่นให้เธอ พร้อมกล่าวว่า "ดิฉันได้ขอบคุณสุภาพบุรุษที่ให้เรายืมรถไปแล้ว นี่เป็นการขอบคุณคุณค่ะ"
หลินอันอันรีบปฏิเสธ “ไม่เป็นไร ฉันรับเงินนี้ไม่ได้”
หญิงผู้นั้นยืนกรานที่จะมอบมันให้หลินอันอัน แต่หลินอันอันตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่รับ และในที่สุดเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น
“ดิฉันชื่อจูลี่ และนี่คือเดวิด สามีของดิฉัน เราทำงานในแผนกกิจการต่างประเทศของภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เราหวังว่าจะได้เป็นเพื่อนกับคุณค่ะ” จูลี่ยื่นมือออกไป ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ
ต้าเหวยก็พยักหน้าตามด้วย “คุณผู้หญิงที่งดงาม วันนี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ หากไม่ถือสา ขอให้คุณฝากช่องทางติดต่อไว้ให้พวกเราด้วย”
หลินอันอันยื่นมือออกไปและจับมือทักทายกับจูลี่เบาๆ “ดิฉันชื่อหลินอันอันค่ะ เป็นภรรยาของทหาร สามีดิฉันเป็นทหารในเขตทหารตะวันตกเฉียงเหนือ บ้านของดิฉันอยู่ในค่ายทหารตะวันตกเฉียงเหนือ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”