หลินอันอันเคยบอกว่า ผู้การสีต้องก้มหัวมาแน่
ก็จริงดังว่า ข่าวลงหนังสือพิมพ์แค่ครึ่งวัน ตระกูลสีทั้งครอบครัวก็พากันมาขอขมาถึงบ้านอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
เพื่อแสดงความจริงใจ พวกเขายังทำเอิกเกริกใหญ่โต มาอย่างเปิดเผยไม่ปิดบัง ถือของขวัญมาเต็มไม้เต็มมือ
ฉู่หมิงโจวเป็นคนไปเปิดประตู พอเห็นครอบครัวผู้การสีมาที่บ้าน แววตาของเขาก็เย็นชาในบัดดล "ผู้การสี พวกคุณมาทำไม"
ผู้การสีมองฉู่หมิงโจว สีหน้ามีแววละอายอยู่บ้าง "ผู้พันฉู่ พวกเรามาขอโทษ เรื่องคราวนี้ต้นเหตุมาจากหลานสาวของผมเอง สีอิ๋งเยว่ เป็นความผิดของเธอ และยังเป็นความผิดของพวกเราผู้ใหญ่ด้วย ผมขอมอบคำขอโทษจากตระกูลสีแก่พวกคุณ"
เพื่อนบ้านแถวนั้นหลายคนมองดูอย่างสนใจ พากันกรูเข้ามาใกล้
ฉู่หมิงโจวขมวดคิ้ว หลีกทางให้คนเข้าไปในบ้าน
ทว่าเขาไม่ได้ปิดประตูใหญ่ ปล่อยให้คนที่เหลือมองตามสบาย กระทั่งเพื่อนบ้านที่สนิทบ้างเดินเข้ามาในลานบ้าน เขาก็ไม่ขวางแม้แต่น้อย
เมื่อคนตระกูลสีเห็นว่ามีคนตามเข้ามามากมายเช่นนั้น สีหน้าก็ไม่สู้ดีทันที จะว่าไปก็ตาม อย่างน้อยในหมู่บ้านข้าราชการเขตทหาร ตระกูลสีก็นับว่าเป็นผู้มีหน้ามีตา ตอนนี้พวกเขามาขอโทษอย่างจริงใจแท้ ๆ แต่กลับ…ถูกมุงดูเช่นนี้?
นี่ชัด ๆ ว่าฉู่หมิงโจวมีเจตนาดูหมิ่น
ผู้การสีก็ไม่สบายใจไม่น้อย ทว่าก็ใช้สายตาห้ามปรามการเคลื่อนไหวของคนอื่น ๆ ไว้
"นี่คงเป็นน้องฉู่หมิงหลานสินะ? ลุงพาอิ๋งเยว่มาขอโทษหนูแล้ว"
เมื่อเห็นฉู่หมิงหลานยืนอยู่ข้างหลินอันอัน ผู้การสีจงใจลดเสียงลงให้เบา พร้อมกับทำสีหน้ายิ้มแย้มที่พบเห็นได้ยาก
ฉู่หมิงหลานยืนตัวตรง มองสีอิ๋งเยว่อย่างสงบ ไร้วี่แววขี้กลัวเหมือนอย่างเคย