ทั้งสองเดินเล่นอยู่ในโรงหลิวหลี่ทั้งหนึ่งวันเต็ม
เพื่อซื้อหนังสือ หลินอันอันถึงกับต้องไปธนาคารสองเที่ยวเพื่อเบิกเงิน นับว่ากลับมาพร้อมของเต็มมือ
หนังสือหนักมาก เธอพกพาไม่สะดวก จึงฝากพนักงานของโรงแรมช่วยส่งไปรษณีย์ด่วนกลับไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือก่อน
หลี่หร่านรู้สึกทึ่งจนลิ้นพัน "อันอัน เธอใช้เงินไม่ใช่แบบนี้นะ ฉันรู้ว่าเธอกับผู้การฉู่เงินเดือนสูง แต่ที่บ้านเธอมีคนทั้งครอบครัวต้องเลี้ยงดูนะ!"
หลินอันอันรู้ว่าเธอหวังดี จึงตบมือปลอบ "ไม่เป็นไร ล้วนเป็นเงินค่าตอบแทนที่ฉันเก็บเอง ก็เพื่อซื้อของที่ชอบให้ตัวเองบ้าง"
ฟังเธอพูดเช่นนั้น หลี่หร่านก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย "คนมีความรู้อย่างพวกเธอ... ช่างคลั่งหนังสือจริงๆ"
หลินอันอันส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่อยากอธิบายมากความ จึงเปลี่ยนเรื่อง "พรุ่งนี้ก็จะมีการประชุมกลางแล้ว ตื่นเต้นไหม?"
ไม่พูดก็แล้วไป พอเธอเอ่ย หลี่หร่านกลับตื่นเต้นจนตัวสั่น ครั้นจะเอ่ยปากอีกครั้งก็เผลอพูดภาษาอังกฤษออกมา "เรามาซ้อมกันอีกหน่อยเถอะ ฉันกลัวตัวเองจะเป็นตัวถ่วง"
"อย่ากลัวเลย! พรุ่งนี้หน้าที่หลักของเราคือเรียนรู้และจดบันทึก ส่วนมะรืนนี้ต่างหากคือเวทีของเรา"
"อืม ฉันรู้แล้ว"
หลังอาหารค่ำ แม่ทัพเจิ้งเรียกประชุมเฉพาะกิจ
มิใช่เพื่อสิ่งอื่นใด เพียงเพื่อปลุกขวัญกำลังใจ
วันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1976
การประชุมกลางของหัวกั๋ว จัดขึ้น ณ มหาศาลาประชาชน
แสงอรุณสีทองสาดส่องผ่านราวหินอ่อนขาวของมหาศาลาประชาชน ต้อนรับผู้แทนผู้นำท่านแล้วท่านเล่าที่เดินทางมาถึง
หลินอันอันแหงนมองตราแผ่นดินอันสง่างามน่าเกรงขาม เสียงหัวใจเต้นดังชัดเจนขึ้นตามจังหวะฝีเท้าบนขั้นบันไดหิน