หลินอันอันอยู่เดือนครบ 42 วัน
พอออกเดือนก็ล่วงเข้ายามปลายเดือนห้าแล้ว
ใกล้ถึงเทศกาลตวนอู่ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็ก้าวสู่หน้าร้อนเต็มตัว แม้อากาศยังแฝงไออุ่นที่แผดเผาผิว
หลังจากหลินอันอันอาบน้ำจนชื่นใจ เธอก็รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ สลัดคราบสกปรกเหม็นอับกลับมาหอมสดชื่นอีกครั้ง~
ต้นหวยซู่เก่าแก่ตรงมุมลานบ้านกางร่มใบแผ่กว้าง แสงแดดที่ลอดผ่านเป็นประกายดุจแผ่นทองว่ายวนบนพื้น ลมพัดโชย ช่ออ้ายเฉ่าที่ห้อยใต้ชายคาก็สั่นไหวเสียงดังกรอบแกรบ
“อาเฉิน ใบบ๊ะจ่างแช่น้ำบ่อไว้ครึ่งชั่วโมงแล้ว”
“อ้อ ได้ เดี๋ยวล้างมือแล้วจะมา”
ฉู่หมิงหลานนั่งยองริมถังน้ำล้างข้าวเหนียวอย่างตั้งใจ ช่วยแม่หลินเตรียมของสำหรับห่อบ๊ะจ่าง
หลินอันอันชะโงกดู ข้าวเหนียวในกระด้งสานเป็นประกายเงางามดุจไข่มุก เม็ดอิ่มตึงทุกเมล็ด
ต้องยอมรับเลยว่าเสบียงอาหารยุคนี้ดีจริง ไม่เพียงดีต่อสุขภาพ คุณภาพยังเลิศเลอ
“แม่ ฉันอยากกินบ๊ะจ่างไส้พุทรากวน”
“ได้ เตรียมไว้ให้ตั้งแต่แรกแล้ว แม่จะห่อให้ หมิงโจวเอาข้าวเหนียวมาให้ตั้งเยอะ สั่งให้แม่ห่อเพิ่มอีกหลายจับ จะเอาไปฝากคนอื่น”
พูดไปได้สักพัก ก็มีคนมาที่หน้าลาน
บรรณาธิการหลิวเข็นรถสองแปดคานเข้ามาในลานบ้าน “อาจารย์หลิน”
“บรรณาธิการหลิว แดดข้างนอกเปรี้ยงขนาดนี้ ทำไมมาช่วงนี้ได้ล่ะ”
เชิญเข้ามาแล้วก็รีบรินน้ำให้แก้วหนึ่ง
บรรณาธิการหลิวปาดเหงื่อบนหน้าผาก รอยยิ้มบนหน้าไม่เคยจางหาย “คอลัมน์ ‘เหรียญกล้าหาญบนปลายปากกา’ ของหนังสือพิมพ์มณฑล กำหนดเวลาแล้ว! แต่วันที่ระบุมากระชั้นชิด กำหนดเป็นวันที่ห้าเดือนหก เวลาเก้าโมงเช้า”