ยามบ่าย
หลินอันอันกำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ จู่ ๆ ก็ได้รับแจ้งจากไปรษณีย์ ว่ามีธนาณัติสองฉบับรอให้เธอไปรับ
ดูเวลาแล้ว บ่ายสองโมง ยังไม่สายนัก เลยกะว่าจะไปสักหน่อย
“หมิงโจว ไปเป็นเพื่อนฉันที่ไปรษณีย์หน่อยสิ”
“ได้”
หลินอันอันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนออกเดินทาง หยิบจดหมายหนึ่งฉบับกับเงินสองร้อยหยวนออกมาจากกล่อง ตั้งใจจะส่งไปให้ที่บ้าน ไหน ๆ ก็ไปแล้ว
ปีใหม่ก็ผ่านไปแล้ว จดหมายนี้เขียนถึงพ่อหลินกับแม่หลิน ส่วนเงินก้อนนี้ก็เป็นน้ำใจจากหลินอันอัน ลูก ๆ ไม่อยู่ด้วย ก็อยากให้ท่านซื้อของดี ๆ
เพราะหาเงินก้อนแรกได้ด้วยตัวเอง ให้ไปสองร้อยก็ยังเหลืออีกพันกว่า ยังมีรายได้จากค่าลิขสิทธิ์หนังสือในอนาคต ไม่ต้องรีบใช้
ถามฉู่หมิงหลานกับฉู่หมิงอวี่ว่าจะไปเดินเล่นด้วยกันไหม ทั้งสองส่ายหน้า
คนหนึ่งบอกว่าจะไปหา ‘ฝูเกอร์’ เล่น
อีกคนบอกว่านัดกับพี่สาวหลี่ลู่ไว้
หลินอันอันรู้สึกแปลกดี ถามดูจึงรู้ว่า หลี่ลู่บอกว่าจะสอนฉู่หมิงหลานวาดรูป
“ได้ งั้นพวกเธอไปเถอะ เย็นนี้กลับเร็วหน่อยล่ะ”
“รู้แล้วค่ะ พี่สะใภ้”
วันเสาร์ในเมืองคึกคักกว่าปกติมาก
ฉู่หมิงโจวกับหลินอันอันลงจากรถเมล์ แล้วก็ค่อย ๆ เดินเลาะไปทางไปรษณีย์
หลินอันอันมองถนนที่จอแจ รู้สึกว่ามีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ อารมณ์ก็ผ่อนคลาย
“ตรงนี้ทำไมคนเยอะจัง ทุกคนนัดกันออกมาเดินเที่ยววันเสาร์หรือเปล่านะ”
ฉู่หมิงโจวพูดเสียงเบา มองไปข้างหน้า “ทางตะวันตกโน่นคือถนนฉางลี่ เป็นแหล่งค้าขายโก่งราคาผิดกฎหมายในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ”
ตลาดมืดน่ะเหรอ