หลังเลิกประชุม หลินอันอันใช้มือดันเอวพลางยืดตัวขึ้น ความเมื่อยที่แล่นขึ้นจากบั้นเอวทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ฉู่หมิงโจวไม่รู้มายืนรออยู่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ รีบก้าวเข้ามาประคองศอกของเธอ "เป็นยังไงบ้าง"
"ฉันไม่เป็นไร อีกอย่างอารมณ์ดีมากด้วย ครั้งนี้ที่ทำให้ทีมยุโรปใต้ก้มหน้ากลับไปได้ ทุกอย่างที่ฉันทำมาก็ถือว่าคุ้มค่า"
หลินอันอันพิงเขา ถ่ายน้ำหนักส่วนใหญ่ลงบนมือเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกสบายขึ้นเยอะ
มองดูควันจากครัวทหารที่ลอยขึ้นที่ปลายทางเดิน หลินอันอันก็นึกถึงจดหมายโทรเลขด่วนที่ถูกขยำยับๆ บนโต๊ะประชุมขึ้นมา "แต่ตอนที่เห็นรูปถ่ายภัยพิบัติของพวกเขา... ในใจก็อดรู้สึกไม่ดีไม่ได้"
ฉู่หมิงโจวส่งเสียงเบาๆ ปลอบว่า "อย่าคิดมาก อย่างที่เธอบอก พวกเราต้องยึดมั่นในหลักการ มีน้ำใจต่อมิตร ไม่หวั่นเกรงต่อศัตรู"
หน้าบ้าน ฉู่หมิงอวี่กำลังปีนบันไดแขวนโคมไฟ ใต้บันไดยังมีโคมไฟหลากสีอันเล็กๆ ที่ทำขึ้นอย่างประณีตน่าชม
โคมไฟสีแดงสดพอแขวนขึ้นแล้ว พู่สีทองส่ายไหวในสายลมหนาว ตัดกับสีขาวของหิมะโดยรอบ ช่างงดงามเกินบรรยาย
เห็นทั้งคู่กลับมา เจ้าเด็กน้อยก็รีบโบกมือตะโกน "พี่สะใภ้ ดูสิว่าโคมไฟนี้สวยมั้ย ผมจะเอาโคมไฟหลากสีไปแขวนที่ชายคาด้านข้างด้วย แขวนเสร็จแล้ว บ้านเราต้องเป็นบ้านที่สวยที่สุดในหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารแน่"
"สวยมาก เสี่ยวอวี่เก่งจริงนะ จื่อหวย นายจับให้มั่นคง ระวังตอนเขาลงบันไดด้วย"