"คนพวกนี้ช่วยออกมาได้หมดไหม?"
"หน่วยตรวจการณ์กับสหายจากสถานีตำรวจบอกว่าจะทุ่มเทเต็มที่ คงเริ่มปฏิบัติการแล้วแหละ"
ท่านป้ากลับส่ายหน้า "จะง่ายขนาดนั้นที่ไหน ต่อให้ช่วยออกมาได้ ก็คง... มีบ้านกลับไม่ได้"
ในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ
ใช่ สาว ๆ ที่ถูกลักพาตัวไป จะกลับไปที่ไหนได้?
ถ้ายังไม่เคยแต่งงาน กลับไปบ้านแม่... ก็มีแต่จะทำให้บ้านแม่ถูกคนนินทาจนหลังแอ่น น้ำลายชาวบ้านแทบจมคนตายได้
ส่วนพวกที่แต่งงานแล้ว ยิ่งแล้วใหญ่! บ้านสามีไม่ต้องพูดถึงจะกลับไปได้ ผู้ชายคนไหนจะไม่รังเกียจ? เมียที่ถูกคนอื่นย่ำยี ไล่หนีแทบไม่ทัน
ก็แค่หาภรรยาใหม่ได้ แต่ถ้าถูกตราหน้าว่าเป็นเต่าเขียวล่ะก็ ถอดไม่ออกหรอก
ใจของหลินอันอันก็บีบรัดขึ้นมาทันใด ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นฉ่ำ
ปัญหาโถมเข้ามากะทันหันเกินไป เธอไม่มีเวลาได้คิดละเอียด
แม้ผู้หญิงที่ถูกลักพาตัวจะถูกช่วยออกมาได้ สิ่งที่อาจรออยู่ตรงหน้าก็คือ... สถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่า
แม่หลินเองก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ ในใจเต็มไปด้วยความสงสารและจนใจ "ถึงพูดงั้น แต่ก็ยังดีกว่าต้องติดอยู่ในนั้นตลอดไป อีกอย่างสังคมตอนนี้ก็พัฒนาไป ความคิดคนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป บางทีสาว ๆ พวกนั้นกลับไปแล้ว อาจได้รับการเข้าใจและสนับสนุนจากครอบครัวก็ได้"
ท่านป้าถอนหายใจเบา ๆ "เฮ้อ หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ แต่มันก็ต้องดูสภาพครอบครัวของแต่ละคนด้วย ครอบครัวทั่วไป... ล้วนยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ยาก"
หลินอันอันกัดริมฝีปาก ไม่พูดถึงหัวข้อนี้อีก