"น้องสาว ท่านก็เป็นแม่ยายของผู้พันฉู่สินะ? พ่อแม่ตระกูลฉู่จากไปเร็ว ต้องลำบากน้องสาวคอยช่วยเหลือจริง ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!
จริงสิ ฉันคือแม่เฒ่าของโจวจวี้ไห่ ผู้พันกองพันทหารปืนใหญ่ที่สาม พอเห็นหน้าน้องสาวก็รู้สึกสนิทสนมเหมือนน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง ต่อไปพวกเราต้องไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ นะ......"
ท่านป้าคนหนึ่งจับมือแม่หลินไว้ ดูตื่นเต้นสนิทสนมเสียเหลือเกิน ปกติก็เป็นคนมีหน้ามีตาอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับทำตัวสนิทสนมกับแม่หลินราวกับเป็นพี่น้องแท้ ๆ
"เอ้า ได้เลย พี่ใหญ่เกรงใจไปแล้ว ต่อไปมีโอกาส ต้องแวะมาดื่มชาที่บ้านนะ!"
"ลูกสาวบ้านท่านเก่งจริง ๆ ไม่ใช่แค่นักศึกษามหาวิทยาลัยที่มีความรู้ ยังไม่ยอมแพ้บุรุษอีกด้วย! เรื่องบริจาคเงินนี่ทำได้ดีงามมาก หมู่บ้านข้าราชการเขตทหารของเราก็พลอยได้หน้าไปด้วย" อาเฉินอีกคนพูดเสริมด้วยน้ำเสียงอิจฉา
แม่หลินยิ้มตอบทีละคน "เรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น อันอันบ้านเราเป็นคนใจร้อน เธอคิดถึงเพื่อนร่วมชาติที่ประสบภัย ช่วยได้เท่าไรก็ช่วย
พ่อแม่เราก็สนับสนุนเธอ ลูกมีความรู้ มีวิสัยทัศน์กว่าพวกเรา เมื่อไตร่ตรองดีแล้วตัดสินใจ ย่อมไม่ผิด"
ตลอดทาง แม่หลินแทบรับมือไม่ไหว
กว่าจะหลุดพ้นจากฝูงชนมาถึงห้องทำงานที่มีโทรศัพท์ในหมู่บ้านข้าราชการก็ยากลำบาก
พอดี เมื่อต่อสายไปที่กองของพ่อหลิน เขาก็อยู่ไม่ไกล ไม่นานทั้งคู่ก็ได้พูดโทรศัพท์กัน