ฉู่หมิงหลานได้ยินว่าจะต้องตัดผม ก็รู้สึกไม่เต็มใจเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ "อาเฉินคะ หนูว่าผมหนูตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไม่ต้องตัดก็ได้มั้งคะ"
แม่หลินยิ้มพลางบีบแก้มเล็ก ๆ ของฉู่หมิงหลาน "เด็กโง่ หนูไว้ผมยาวเกินไปแล้วนะ ตัดสักหน่อยจะดูสดใสขึ้น แถมดูแลง่ายด้วย เชื่ออาเฉินสิ อาเฉินจะตัดให้หนูสวยเชียว"
ฉู่หมิงอวี่กลับเต็มใจมาก ขนเก้าอี้มานั่งเอง บอกใบ้ว่าพร้อมให้ตัดได้เลย
หลังอาหาร แม่หลินหยิบกรรไกรกับหวีออกมา เตรียมตัดผมให้ทั้งสองคน
หลินอันอันนอนอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ มองดูอย่างสนุกสนาน
ฝีมือแม่หลินไม่ธรรมดา ตอนอยู่เมืองซู ทั้งบ้านตระกูลหลินล้วนตัดผมกับเธอ จะว่าสวยมากก็ไม่เชิง แต่ตัดได้ประณีตมาก เสร็จแล้วดูเรียบร้อยสะอาดตา
ฉู่หมิงหลานนั่งบนเก้าอี้ หลับตาแน่น มือทั้งสองกำชายเสื้อไว้แน่น สีหน้าตึงเครียด จนหลินอันอันหัวเราะ "เสี่ยวหลาน อย่าตื่นเต้นขนาดนั้น ฝีมือแม่ฉันดีนะ รับรองทำให้หนูสวยเช้งเลย"
ฉู่หมิงหลานลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมาเล็กน้อย "ค่ะ พี่สะใภ้"
แม่หลินคล่องแคล่วมาก กรรไกรในมือขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ไม่นาน ผมยาวที่ชี้ฟูของฉู่หมิงหลานก็กลับมานุ่มสลวยเป็นระเบียบ ปลายผมถูกตัดเรียบเสมอกัน ดูเรียบร้อยน่ารัก
แม่หลินหยิบหวีขึ้นมา หวีเบา ๆ แล้วติดกิ๊บเล็ก ๆ ให้เธอ "เสร็จแล้ว เสี่ยวหลาน ไปส่องกระจกสิ"
ฉู่หมิงหลานวิ่งปรู๊ดไปที่ห้องน้ำ มองดูตัวเองในกระจกที่ดูเปลี่ยนไป ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันใด "ว้าว อาเฉินคะ สวยมากเลยค่ะ! หนูรู้สึกเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย"