ออกจากโรงเรียนประถม หลินจื่อหวยก็แวะไปคณะศิลปินโดยตรง
ถึงทางแยก หลินอันอันโบกมือให้ฉู่หมิงโจวอย่างไม่ใส่ใจ "ฉันกลับก่อนนะ"
"ฉันไปส่ง"
หลินอันอัน: ?
ในแววตาหลินอันอันฉายแววสงสัย ก่อนจะยิ้มพลางหยอกว่า "ไปส่ง? แค่ไม่กี่ก้าวเอง วันนี้ค่ายนายว่างขนาดนั้นเลยหรือ? อย่าเสียเวลาเลย ฉันใช่จะจำทางกลับบ้านไม่ได้"
ฉู่หมิงโจวรู้สึกว่าวันนี้เธอไม่ใช่แค่ดูดีเกินใคร แต่แม้กระทั่งน้ำเสียงยังอ่อนหวานนุ่มนวลเป็นพิเศษ แถมยังแฝงความทะเล้นนิด ๆ ดั่งปุยฝ้ายในสายลมวสันต์ สะบัดพัดพาใจคนให้ไหวหวั่น
"ผมต้องไปส่ง"
หลินอันอันเบะปาก รู้สึกว่าวันนี้เขาผิดปกติหนักมาก
ออกจะติดหนึบไปหน่อย?
ฉู่หมิงโจวเห็นไม่มีคนซ้ายขวา ก็จับมือเธอขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองเกี่ยวก้อยกัน เดินเลียบไปตามข้างถนนอย่างเชื่องช้า
ตลอดทาง ฉู่หมิงโจวหันมองหลินอันอันเป็นระยะ บางครั้งก็กำชับไม่กี่คำว่า "ระวังเท้าด้วย" และอื่น ๆ
หลินอันอันก็ตอบรับเสียงแผ่ว
ถึงหน้าบ้าน เห็นอาโหลวกำลังพูดอะไรบางอย่างกับบุรุษไปรษณีย์คนหนึ่ง
"อาเฉิน"
"อันอันเอ๊ย เธอมาเร็วเข้า เขาบอกว่ามีพัสดุของเธอ"
หลินอันอันรู้สึกยินดีในใจ น่าจะเป็นหนังสือรับรองความสามารถภาษาต่างประเทศสำหรับภารกิจพิเศษมาแล้ว ตอนนั้นก็บอกว่าเอกสารจะจัดส่งไปรษณีย์ถึงบ้าน
บุรุษไปรษณีย์มองหลินอันอันสองตา แล้วหยิบสมุดออกมายืนยันตัวตนอีกครั้ง "ถ้าแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดก็เซ็นชื่อได้เลย"