แม่หลินขึ้นเตียงอิฐ เห็นจ้วงจ้วงหลับสนิทแล้ว จึงขยับตัวเขามาไว้ข้างตัว เด็กน้อยเม้มปาก หมัดเล็ก ๆ กำชายเสื้อตรงหน้าอกของเธอโดยไม่รู้ตัว แรงเบา ๆ นั้นทำให้เธอนึกถึงตอนที่อันอันยังเด็ก —
ตอนนั้นลูกสาวยังผอมบาง แขนเล็ก ๆ ราวกับก้านไม้ขีด เสียงร้องไห้ก็เบาจนเหมือนเสียงแมวร้อง
แม่หลินตบหลังจ้วงจ้วงเบา ๆ วางเด็กให้เรียบร้อย แล้วหันไปกอดลูกสาว "จ้วงจ้วงร่างกายแข็งแรงดี ดีกว่าตอนเธอสมัยเด็กมากเลย
เธอโตมากับยาตั้งแต่เล็ก ปีที่สามขวบก็ออกผื่น เกือบเลี้ยงไม่รอด แม่กับพ่อไปขอหมอชาวบ้านให้ช่วยปรุงยาพื้นบ้านตั้งสามวันสามคืน ถึงแย่งตัวเธอกลับมาจากประตูผีได้..."
หลินอันอันถูกแม่หลินดึงเข้าไปกอด ถึงกับนิ่งอึ้งไป!
"เธอสิบขวบปีนั้น ไอจนอาเจียนเป็นเลือด โรงพยาบาลรอบ ๆ บ้านเรารักษาไม่ได้ พ่อเจ้าเลยอุ้มเธอขึ้นรถไฟไปหาหมอที่ปักกิ่งทั้งคืน บนรถไฟไม่มีที่นั่ง เขาก็อุ้มเธอยืนอยู่ตรงทางเดินตลอดสามวัน ตอนลงรถไฟขาบวมจนใส่รองเท้าไม่ได้"
แม่หลินพูดไป น้ำเสียงก็สะอื้นขึ้นมา มือที่กอดหลินอันอันยิ่งแน่นขึ้น "แม่ไม่เคยคิดฝันเลยจริง ๆ... ว่าเธอจะมีวันได้คลอดลูก เลี้ยงลูก แถมยังกลายเป็นทหารอีก แม่นี่..."
หลินอันอันกำมือมารดาไว้ มือนั้นเต็มไปด้วยริ้วรอยร่องลึกแห่งการตรากตรำ "แม่คะ ทุกอย่างจะค่อย ๆ ดีขึ้น หนูจะพยายามให้ร่างกายดีขึ้น จะกตัญญูต่อแม่กับพ่อให้ดีอีก!"
แม่หลินพยักหน้า ใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดหางตา "ใช่แล้ว ขอให้เจ้าแข็งแรงดี จะให้แม่ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น แม้แต่ตอนนี้จะให้แม่..."