รถทหารจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าสวนสาธารณะริมแม่น้ำเมืองทอผ้า ฉู่หมิงอวี่และฉู่หมิงหลานอดใจรอไม่ไหว กระโดดโลดเต้นเหมือนลูกกวางสองตัวที่กระปรี้กระเปร่า เตรียมจะวิ่งเข้าไปในสวน
ฉู่หมิงโจวลงจากรถก่อน แล้วหันมาประคองหลินอันอันอย่างระมัดระวัง "ช้า ๆ ระวังก้าวเท้าด้วย"
"ได้เลย!"
แม่หลินเดินตามมาติด ๆ ในมือยังถือกระติกน้ำที่เตรียมมาให้ทุกคน สายตาจับจ้องไม่หยุด เอ่ยชมไม่ขาดปาก "สร้างได้ดีจริง ๆ นะ"
"แม่จ๋า แม่ค่อย ๆ เดินนะ"
"อืม แม่รู้แล้ว"
ทุกคนเดินเข้าไปในสวนสาธารณะ แสงแดดยามฤดูหนาวสาดอุ่นลงบนร่างกาย เดินเลียบริมฝั่งแม่น้ำไป ทางเดินที่เพิ่งสร้างใหม่ทอดคดเคี้ยวไปข้างหน้า ทุกสิ่งที่เข้าตาล้วนเป็นทิวทัศน์งดงาม
สองข้างทางเดิน ดอกเหมยเหลืองบานสะพรั่งเต็มที่ ดอกสีเหลืองทองแข่งกันเบ่งบาน ดูราวกับกระดิ่งใบเล็ก ๆ ที่แขวนอยู่ตามปลายกิ่ง เมื่อลมพัดผ่าน กลีบดอกก็โปรยปรายเกลื่อนพื้นดูครึกครื้นสดใส
เมื่อเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมเย็นเฉพาะตัวของดอกเหมยเหลืองก็อบอวลอยู่รอบกาย ผสมกับไอชื้นของสายน้ำ ทำให้รู้สึกโปร่งสบายใจยิ่งนัก
"ว้าว หอมมาก!" ฉู่หมิงหลานสูดลมหายใจเข้าปอดลึก อดอุทานไม่ได้
"พี่ สะใภ้ใหญ่ ดูนั่นสิ มีตั้งเยอะ สวยจัง!" ฉู่หมิงอวี่ก็ผงกศีรษะอย่างแรงอยู่ข้าง ๆ ดวงตาเบิกกว้างกลมโต เปี่ยมด้วยความตื่นตะลึง
หลินอันอันมองดูทิวทัศน์งดงามเบื้องหน้า ในใจพลุ่งพล่านด้วยความยินดี คล้องแขนฉู่หมิงโจว เอ่ยเสียงนุ่ม "ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้ สวยกว่าที่คิดไว้เสียอีก"