ลมเหนือพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายผ่านเขตหมู่บ้านข้าราชการทหาร หยาดน้ำแข็งใต้ชายคาสะท้อนแสงแดดเป็นประกายวิบวับ
เหลืออีกเพียงครึ่งเดือนก็จะถึงวันสิ้นปีแล้ว ทุกคนค่อย ๆ หลุดพ้นจากความโศกเศร้าต่อการสูญเสียนายกรัฐมนตรี บ้านแต่ละหลังกลับมามีชีวิตชีวา เริ่มตระเตรียมข้าวของสำหรับฉลองปีใหม่
หลินอันอันออกไปซื้อกระดาษแดงและวัสดุมากมาย ตั้งใจจะตัดกระดาษประดับหน้าต่างและเขียนกลอนคู่ ฉู่หมิงอวี่มีฝีมือในงานประดิษฐ์ รับหน้าที่ทำโคมไฟแต่เพียงผู้เดียว บอกว่าโคมไฟบ้านเราเก่าแล้ว เขาจะทำใหม่ด้วยตัวเอง
"ท่านป้าหม่า ระวังหน่อยนะเจ้าคะ"
"อ้อ ท่านล่ามหลิน บันไดฉันมั่นคงดี ไม่เป็นไร"
ท่านป้าหม่ากำลังเหยียบบันไดไม้ติดกระดาษประดับหน้าต่าง รูปนกสาลิกาสีแดงที่ตัดจากกระดาษดูเหมือนกำลังกระพือปีกบนกระจก ราวกับมีชีวิต
"พี่สะใภ้เฉิน ฝีมือดีจริง ๆ นะเจ้าคะ อยู่ตรงหัวถนนก็ยังได้กลิ่นหอมจากบ้านคุณเลย"
"น้องหลินรอเดี๋ยวนะ ลูกชิ้นทอดเพิ่งทำเสร็จ เอาติดไม้ติดมือกลับไปให้ลานเจี่ยกับอวี่เกอร์ชิมหน่อย"
บ้านเฉินเปิดประตูอยู่ พี่สะใภ้เฉินตั้งเตาถ่านกำลังทอดลูกชิ้น กลิ่นหอมคละเคล้ากลิ่นฟืนลอยตลบทั่วทั้งตรอก ชวนน้ำลายสอ
ยังมีท่านอาเฉินคนหนึ่งยกกระด้งไม้ไผ่ตากไส้กรอก ชิ้นเนื้อมันวาวพลิ้วไหวเบา ๆ ท่ามกลางลมหนาว
หลินอันอันหอบข้าวของเดินกลับบ้าน ระหว่างทางก็ทักทายทุกคนอย่างสุภาพเป็นระยะ
พอเลี้ยวโค้งก็เจอฉู่หมิงโจวกลับมา