หลินอันอันยิ้มตอบ “เพิ่งกลับมาค่ะ ขอบคุณที่บอกนะคะ พวกเราจะกลับไปเอาเดี๋ยวนี้แหละ”
ฉู่หมิงหลานได้ยินว่าจะฉายหนัง ตาเป็นประกายราวกับดวงดาว ดึงมือหลินอันอันเขย่าเบา ๆ “พี่สะใภ้ หมู่บ้านเรานี่ดีจริงเลยนะ มีหนังให้ดูด้วย”
ฉู่หมิงอวี่ยิ่งแล้วใหญ่ พอรู้ว่าจะได้ดูหนัง แทบกระโดดสูงถึงสามฟุต
หมุนตัวปุ๊บ ขาคนเล็กวิ่งปั่นราวกับติดปีก “พี่สะใภ้ รีบไปเอาเก้าอี้กันเถอะ ผมอยากดูหนัง”
“ได้ พวกเรากลับไปเอาเดี๋ยวนี้แหละ”
กลุ่มคนรีบกลับบ้าน แม่หลินเข้าบ้านไปหยิบม้านั่งมาสองสามตัว ฉู่หมิงหลานกับฉู่หมิงอวี่ก็แย่งกันช่วย แบมือละตัวถือเก้าอี้เล็กตามมาติด ๆ
“เดี๋ยวก่อน ถุงยาสมุนไพรโกฐจุฬาลัมพาของพวกหนูอยู่ไหน? เอาออกมาแขวนไว้ที่ตัว กันยุงกัด” สั่งเสร็จ แม่หลินก็หันหลังเดินเข้าครัว “เดี๋ยวพกน้ำไปสองขวด แล้วเอาขนมขบเคี้ยวไปหน่อย”
“แม่ อย่าต้องยุ่งเลย”
“ไม่เอา ดูหนังทั้งที หายากจะตาย ต้องเตรียมให้ดี ถุงยาสมุนไพรที่แม่ทำเผื่อหนูเป็นพิเศษล่ะ? รีบเอามาใส่”
“อยู่บนเตียงอิฐน่ะ หนูไปหยิบ”
สี่คนเตรียมพร้อมจะออกจากบ้าน ถวนจึก็วิ่งวนเป็นวงกลมไม่หยุด ตั้งใจจะตามไปให้ได้
“ให้เจ้าตูบตามไปเถอะ เป็นหมาตัวใหญ่แล้ว มันรู้จักบ้าน”
“ดีใจจัง~ ถวนจึได้ไปดูหนังกับพวกเราแล้ว”
“ยกบ้านกันไปเลย!”
มาถึงลานว่างในหมู่บ้านที่ใช้ฉายหนัง ชาวบ้านข้างเคียงมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว
บ้างก็ยืนบ้างนั่ง เสียงพูดคุยหัวเราะไม่ขาดสาย
หลินอันอันหาตำแหน่งที่มองเห็นชัดดี วางม้านั่งลง