หลังจากส่งพี่น้องตระกูลเซวียกับหลินวั่งซูไปแล้ว แม่หลินก็ปิดประตู หันมาพูดกับหลินอันอันว่า "อันอัน เรื่องนี้แปลกอยู่นะ แม่รู้สึกว่าหลินวั่งซูนี่ไม่ธรรมดาเลย"
หลินอันอันพยักหน้า "หนูเข้าใจค่ะแม่ แต่ดูเธอก็ไม่เหมือนคนไม่ดีนะ บางทีอาจจะแค่อยากหาคนในครอบครัวไปช่วยสร้างภาพให้ก็ได้ ไว้หนูหาโอกาสคุยกับเธอให้มากขึ้น ทำความรู้จักนิสัยใจคอเธอดีกว่า"
แม่หลินถอนหายใจ "หวังว่าแม่คงคิดมากไปเอง แต่จื่อหวยทำไมยังไม่กลับมาอีก สั่งให้ไปหิ้วซีอิ๊วมาตั้งขวดนึง นี่ไม่มีซีอิ๊วจะทำกับข้าวยังไง"
ตกเย็น หลินจื่อหวยก็พาตู้เจวียนกลับมาด้วย
อาศัยช่วงวันไหว้พระจันทร์เป็นข้ออ้าง แม่หลินไปซื้อผ้ามาหลายชิ้น ไม่เพียงแต่ตัดชุดใหม่ให้หลินอันอันกับทุกคน แม้แต่ตู้เจวียนก็มีด้วย!
"พวกแกยืนอึ้งกันทำไม ไปลองชุดกันสิ ถ้าหลวมหรือคับตรงไหน แม่จะแก้ให้เดี๋ยวนี้เลย อ้อ ที่บ้านมีน้ำร้อนให้นะ ใครอยากสระหัวอาบน้ำก็เชิญเลย"
ที่แม่หลินพูดว่า "ทุกคน" แบบนี้ จริง ๆ แล้วเป็นการบอกใบ้ตู้เจวียน
พรุ่งนี้หลินจื่อหวยกับตู้เจวียนจะต้องขึ้นเวทีแล้ว ถ้าได้อาบน้ำอุ่นสบาย ๆ สภาพจิตใจคงดีขึ้นเยอะ
หอพักคณะศิลปินก็นับว่าไม่เลว แต่จะมีห้องอาบน้ำดี ๆ อย่างนี้ที่ไหนกัน ปกติจะอาบน้ำทีต้องไปตักน้ำที่ตึกน้ำแถมน้ำร้อนยังจำกัดเวลาและปริมาณอีก
สาว ๆ ผมยาวที่อยากสระผมสักครั้งก็แสนจะลำบาก
ตู้เจวียนฟังออกถึงนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของแม่หลิน ความอบอุ่นหลั่งไหลในใจ นัยน์ตาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย มือยังสั่นน้อย ๆ