เมื่อฉู่หมิงโจวออกจากบ้านไป หลินอันอันก็นั่งลงที่โต๊ะอาหาร ทำทีเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเริ่มกินข้าว
เธอไม่อยากนำอารมณ์ร้ายไปสู่คนในครอบครัว
แม่หลินคีบกับข้าวใส่อ้อมข้าวเธอเป็นระยะ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “อันอัน นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
หลินอันอันส่ายศีรษะ “แม่คะ เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรพาแม่ไปตลาดมืด เกิดปัญหาหน่อย ๆ แต่หมิงโจวไปจัดการแล้ว ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
เมื่อได้ยินคำว่าตลาดมืด สีหน้าคุณน้าสะใภ้ฉู่ก็ซีดเผือดลง
“ตลาดมืดไปไม่ได้นะ ไปไม่ได้นะ!”
คุณน้าสะใภ้ฉู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “หลายปีก่อน พี่สะใภ้ใหญ่ไปตลาดมืดเพื่อซื้อข้าวสาร แต่กลับถูกเขาหลอกเข้าให้ ก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โต และเพราะเรื่องนี้ก็เกิดปมในใจกับพี่ชายใหญ่ของฉัน ล้มป่วยหนัก อยู่ได้ไม่ถึงสองปีก็จากไป...”
ฟังไปฟังมา ขนตายาวของหลินอันอันก็สั่นไหว ในใจรู้สึกแย่มาก
สภาพในอดีตแย่กว่าตอนนี้มากนัก อีกทั้งท่านปู่ฉู่ยังออกรบนอกบ้านตลอดทั้งปี ปีนั้นเกิดภัยแล้ง ภาคตะวันตกเฉียงเหนือเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ย่ำแย่มาก คุณย่าฉู่จึงแอบไปตลาดมืดเพื่อซื้อเสบียงให้ครอบครัว ซื้อข้าวสารกลับมาได้ก็จริง แต่ก็พาภัยใหญ่หลวงมาด้วย
หลังจากถูกคนร้องเรียน ก็ถูกลงโทษอย่างหนัก และทะเลาะกับท่านปู่ฉู่อย่างรุนแรง หลังจากนั้นก็ล้มป่วยไม่ยอมลุก นานไปก็กลัดกลุ้มในอกจนตรอมใจตาย
ตอนนั้นแม้แต่ฉู่หมิงโจวก็ยังเล็กมาก แต่เขากับคุณย่าสนิทกันดี เรื่องราวหลายอย่างยังจำได้
มิน่าล่ะ คนตระกูลฉู่ถึงกับราวกับหลีกเลี่ยงตลาดมืดราวกับหนีตาย...
พอล่วงรู้ว่าหลินอันอันไปตลาดมืด ฉู่หมิงโจวถึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนั้น!
แม่หลินรู้ตัวว่าตนก่อเรื่องแล้ว จึงรีบกล่าวขอโทษ “เป็นความผิดของแม่เอง โทษแม่คนเดียวเลย เป็นเพราะแม่คิดไม่รอบคอบ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับอันอันเลยนะ แม่จะรอหมิงโจวกลับมา แล้วจะอธิบายกับเขาให้กระจ่าง”