หลังจากใช้บทกวีศึกบทแรกในโลกนี้ได้สำเร็จ หลินชิงอวิ๋นกำลังตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่ได้พัก แต่เริ่มร่ายบทกวีศึกของบัณฑิตเยาว์บทที่สอง นั่นคือ《เคล็ดกำเนิดวสันต์》
“ทบทวนเนื้อหาบทกวีทั้งหมด แล้วปรับอารมณ์และความคิดให้สอดคล้องกับบทกวีให้มากที่สุด...”
ถ้อยคำจาก《เคล็ดกำเนิดวสันต์》ผุดขึ้นในห้วงความคิดของหลินชิงอวิ๋น ขณะเดียวกันเขาก็นึกถึงประสบการณ์ชีวิตของมหาปราชญ์ฮวาเจ๋อที่ได้พบในภาพมายา
ดวงตาของเขาฉายแววเมตตา อยากช่วยชีวิตผู้คนและเยียวยาผู้บาดเจ็บขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ
กระแสพลังพรสวรรค์หมุนเร็วขึ้น หลินชิงอวิ๋นยกนิ้วชี้ขวาขึ้น
คราวนี้ ปลายนิ้วของเขาไม่ได้เปล่งแสงสีเงินคมกริบดังเช่นก่อน หากเป็นแสงสีเขียวอมครามที่ดูราวกับแฝงพลังชีวิตอันเปี่ยมล้น—
พู่กันร่ายลมวสันต์ผ่านรอยแผล,
ร่างแหลกค่อยอุ่นฟื้นคืนวิญญาณ.
ไยต้องพึ่งหัตถ์วิเศษพลิกชะตาฟ้า,
เพียงตำรายาไม่กี่เล่มก็คลายทุกข์.
เมื่อเขาเขียนจบในรวดเดียว บทกวีสีเขียวที่ควบแน่นอยู่เบื้องหน้าก็ระเบิดแสงเจิดจ้าขึ้นฉับพลัน ก่อนจะรวมตัวเป็นจุดแสงสีเขียวอมคราม
จุดแสงนั้นสว่างจ้าแต่ไม่แสบตา กลับแผ่ไอแห่งการเยียวยาและปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน
ไม่ไกลจากหลินชิงอวิ๋น บัณฑิตเยาว์คนหนึ่งซึ่งกำลังฝึกฝนอยู่ขยับจมูก
“หืม? กลิ่นยาหอมสดชื่น...”
ไม่ใช่เพียงเขาเท่านั้น หลายคนต่างได้กลิ่นนี้
กลิ่นยาจาง ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ คล้ายกลิ่นจากร้านยาจีน ทว่าไม่มีความเก่าอับปะปนยุ่งเหยิงของสมุนไพรที่เก็บไว้นาน กลับหอมสดชื่นราวกับเกิดจากสมุนไพรสดนานาชนิดผสมผสานกัน
เพียงสูดดมก็ทำให้สมองปลอดโปร่ง
ณ ปากทางเข้าสนามทดสอบบทกวี ท่านหยวนจวินหลี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ ดวงตาทั้งสองจับจ้องทุกอิริยาบถของหลินชิงอวิ๋น
แววตาของเขาคมกริบสว่างไสว ไร้ร่องรอยคนชราตาพร่ามัวแม้แต่น้อย
หลินชิงอวิ๋นมองลูกแก้วแสงตรงหน้า เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่บรรจุอยู่ภายใน—
นั่นไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้างและสังหาร หากเป็นพลังแห่งการรักษาและการเกิดใหม่
หลินชิงอวิ๋นค่อย ๆ ผลักจุดแสงสีเขียวไปยังหุ่นไม้สำหรับฝึกยิง
จุดแสงสีเขียวพุ่งวาบเข้าไปในหุ่นไม้ จากนั้นร่างของมันก็เปล่งแสงสีเขียวขึ้น—