“คุณอยากรับฉันไว้ไหม?”
“ฉันอยากเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณ”
ดวงตาสีทองอ่อนของตี๋ลี่หย่าจริงจังและเปี่ยมความคาดหวัง พอมาในสภาพบาดเจ็บยับเยินแบบนี้ ยิ่งทดสอบความอดทนของคนมอง
ซีจือไม่คิดเลยว่าเธอจะรุกตรงขนาดนี้
นี่เป็นการหยั่งเชิง จริงใจ หรือแค่แกล้งเธอกันแน่? ซีจือไม่อยากคิดให้ลึกไปกว่านั้น การมีผู้ใต้บังคับบัญชาแข็งแกร่งสักคนย่อมเป็นเรื่องน่ายินดี และตี๋ลี่หย่าก็เหมาะสม แต่เธอบาดเจ็บหนัก เป็นเอลฟ์ที่บินไม่ได้และใช้เวทมนตร์ไม่ได้ คุณค่าของเธอย่อมลดลงจากเมื่อก่อนมาก แถมยังมีปัญหาติดตัวมาอีกตั้งมากมาย
ก่อนหน้านี้ซีจือยังคิดว่า ต่อให้เธอตกต่ำ อย่างน้อยทางเผ่าเอลฟ์ก็คงคุ้มครองเธอ แต่ตอนนี้...ยังต้องกังวลว่าพี่น้องของเธอในเมืองเยว่หยาเฉิงจะตามล่าอีก รับผู้ใต้บังคับบัญชาสักคนแต่ต้องเจอเรื่องยุ่งยากมากมายขนาดนี้ ชวนปวดหัวจริง ๆ
“ตี๋ลี่หย่า ฉันไม่มั่นใจว่าจะรับมือกับปัญหาที่คุณพามาได้”
“น่าเสียดายจริง ๆ” ตี๋ลี่หย่าพูด แต่น้ำเสียงกลับไม่ได้ฟังดูเสียดายสักนิด เธอเป็นเจ้าหญิงผู้หยิ่งทระนง ต่อให้ตอนนี้ไม่เหลืออะไรเลย ความหยิ่งในกระดูกก็ยังคงอยู่ เธอไม่คิดจะอ้อนวอนตื๊อไม่เลิก
ซีจือเอ่ยอย่างจริงจัง “ถ้าวันหนึ่งฉันแข็งแกร่งพอ ฉันจะคุ้มครองคุณเอง”
ตี๋ลี่หย่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา “ขอบคุณนะ”
ซีจือให้คนเอาอาหารไปให้ตี๋ลี่หย่า จัดการที่พักให้เรียบร้อยแล้วจึงกลับจวนเจ้าเมือง บนเตียงมีไข่สัตว์แร่ 1 ฟองกับไข่สัตว์เลี้ยง 2 ฟองกำลังเปล่งแสง ดูท่าใกล้จะฟักเต็มที
เสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋ เฟิ่นเฟิ่น เสี่ยวจิน และเสี่ยวหงนั่งเรียงแถวจ้องมอง หางแกว่งไปมาอยู่ด้านหลัง เห็นแล้วชวนให้คันไม้คันมืออยากลูบ
ซีจือเดินเข้าไปลูบหางพวกมันทีละตัว ยกเว้นเสี่ยวหง
สัมผัสของเฟิ่นเฟิ่นนุ่มที่สุด รองลงมาก็เสี่ยวเฮย