หลังจากกินผลหลัวหลัวกลายพันธุ์ไป 2 ผล ค่าพลังชีวิตของเธอเพิ่มขึ้น 2 แต้ม มาอยู่ที่ 15 แต้ม
ผลหลัวหลัวรสชาติไม่เลว รูปร่างเหมือนลูกแพร์ แต่รสชาติกลับเหมือนแอปเปิ้ล
ซีจือรู้สึกว่าการเก็บเกี่ยวครั้งนี้ไม่เลวเลย เธอย้ายต้นหลัวหลัวไปปลูกไว้ในกรีนเฮาส์หมายเลข 1 ต้นหลัวหลัวที่ปฏิเสธการบั่นทอนใจตัวเองส่งมาให้ก่อนหน้านี้ก็รอดแล้ว
น่าเสียดายที่สมุนไพรสามชนิดนั้นสุกแล้ว ไม่มีเมล็ดพันธุ์จึงปลูกไม่ได้ เก็บไว้ในโกดังก่อน เธอมีพิมพ์เขียวน้ำยาห้ามเลือด รอให้มีแท่นปรุงยาเมื่อไหร่ค่อยทำ
หลังจากงีบหลับไปตื่นหนึ่งก็พบว่ามีข้อความส่วนตัว แฟมิลี่ส่งหอเก็บน้ำใหญ่มาให้เธอหนึ่งอัน
ในหอเก็บน้ำมีน้ำเต็ม มากกว่ายี่สิบถังเสียอีก
แฟมิลี่: "อย่าลืมคืนหอเก็บน้ำให้ข้าด้วยนะ"
หลังจากซีจือเทน้ำลงในถังเก็บน้ำหรูแล้วก็คืนหอเก็บน้ำกลับไป พร้อมทั้งส่งโซฟาไปให้
ซีจือ: "ขอบใจนะ"
แฟมิลี่: "เจ้ามีภาชนะใส่น้ำขนาดใหญ่หรือไม่? ส่งมาให้ข้า ข้าจะเอาไปวางไว้ที่ริมทะเลสาบ พรุ่งนี้ค่อยคืนให้"
ซีจือเกิดรู้สึกระแวดระวังขึ้นมาทันที อีกฝ่ายกำลังคิดจะจ้องเอาถังเก็บน้ำหรูของเธออยู่หรือเปล่านะ? ซีจือปฏิเสธไปอย่างระมัดระวัง
บนฟ้าไม่มีทางมีพายตกมาให้ มีแต่กับดักต่างหาก
ถึงแม้ว่าหลายวันมานี้การค้าขายกับแฟมิลี่จะราบรื่นและกลมเกลียว แต่ในโลกเอาชีวิตรอดที่แสนโหดร้ายนี้ ทุกคนต่างดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างเต็มที่ ไม่มีใครยอมทำอะไรให้เปล่าๆ หรอก
ต่อให้อีกฝ่ายจะหวังดีจริงๆ ซีจือก็ไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร
พวกหนี้บุญคุณนี่ล่ะ ใช้คืนยากที่สุด โดยเฉพาะในสถานที่แบบนี้