"เทพดวงจงมาสถิต ระบบโปรดพิทักษ์ข้า!"
"ขอเถิดนะ หินรูนธาตุไฟ ธาตุลม ธาตุไม้ ธาตุน้ำ ธาตุทอง โปรดตกลงมาจากฟากฟ้าเถิด"
ซีจือประนมมือตั้งจิตอธิษฐาน ลูกบอลขอพรที่วางอยู่บนโต๊ะเปล่งแสงสีทองอ่อนออกมา ภายในมีบางสิ่งคล้ายหมอกสีทองค่อย ๆ หมุนเวียน ต่อมาจึงปรากฏข้อความบรรทัดหนึ่ง
[ธิดาแห่งโชคได้สดับฟังความปรารถนาของท่านและปฏิเสธความคิดเพ้อฝันของท่าน]
อืม นี่มัน...
ลูกบอลขอพรแตกละเอียด
สวมใส่ตำแหน่งแล้ว มีค่าโชคถึง 11 แต้มก็ยังไม่อาจทำให้คำอธิษฐานที่เป็นไปไม่ได้นี้เป็นจริงได้ แถมยังเสียลูกบอลขอพรไปอีกหนึ่งลูก ซีจือปวดใจ
จัดโต๊ะให้เรียบร้อย หยิบลูกบอลขอพรที่เหลือออกมาวางบนโต๊ะอย่างเคร่งขรึม เธอลูบมุมโต๊ะพลางเริ่มคิดว่าจะอธิษฐานอย่างไรดี
หนทางที่ให้หินรูนมาหาถึงที่เองนั้นคงไม่ได้ผลแน่แล้ว
ขอให้รู้เบาะแสของหินรูน?
"ไม่ได้ ๆ ไม่ได้ เกิดมันอยู่ไกลนับพันลี้ล่ะ"
ไกลปานนั้น ต่อให้รู้เบาะแสก็ไม่มีทางเอากลับมาได้
คิดออกแล้ว!
ซีจือประนมมือ ครั้งนี้ดูศรัทธามากกว่าเดิมมาก "ขอให้พ่อค้าที่ขายหินรูนเดินทางผ่านอาณาเขตของข้าและแวะพักด้วยเถิด"
เผ่าพันธุ์ก็อบลินถึงจะกำลังทำสงคราม แต่ก็ต้องมีพ่อค้าที่ยังคงออกเดินทางอยู่บ้าง การขอให้พ่อค้าเดินทางผ่านอาณาเขตของนางไม่ใช่เรื่องเกินไปนัก
ไม่นานนัก หมอกสีทองก็แปลงร่างเป็นข้อความบรรทัดหนึ่ง:
[วันที่ 12 เวลา 9 นาฬิกา พ่อค้าเร่ร่อนนามอาลาซือจะเดินทางผ่านอาณาเขตของท่าน]
สำเร็จแล้ว!
ซีจือดีใจจนอยากจะกระโดดแล้วตะโกนว่าเย้! แต่ก็กลัวว่าดีใจเกินจนรบกวนธิดาแห่งโชค จึงได้แต่ระงับมุมปากอย่างสุดกำลัง พลางประนมมือขอบคุณธิดาแห่งโชคและระบบ