จ้าวต้าย่งเห็นความเร็วในการบุกของฝูงมดถูกยับยั้งไว้ชั่วคราว
“ทุกคน ตามข้ามา ถอยกลับไปบนหลังเต่า เร็วเข้า!”
พวกคนงานเหมืองภูตประหลาดดำและผู้รอดชีวิตที่อยู่ใกล้ ๆ พากันวิ่งตามเนินดินขึ้นไปบนหลังเสี่ยวเสวียน เมื่อถอยกันเสร็จสิ้น
หลินเฟิงกระทืบเท้า
“เสี่ยวเสวียน หาตัวราชินีมดให้เจอ”
เสี่ยวเสวียนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากท่าหมอบ ผู้คนที่ขับรถหนีออกจากจุดพักชั่วคราวอดไม่ได้ที่จะหันกลับมามอง
เห็นเพียงเต่ายักษ์นั้นเงยหัวขึ้น ส่งเสียงคำรามต่ำทุ้ม จากนั้นก้าวเท้าไปข้างหน้า เมื่ออุ้งเท้ามหึมาสัมผัสพื้น ภูเขาเหมืองเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนตาม
ทันใดนั้นแร่จำนวนนับไม่ถ้วนกลิ้งหล่นจากเนินเขา ทะลักเข้าใส่ฝูงมด แร่ก้อนมหึมากระแทกใส่กระดองของมดกินทองจนแตกละเอียด ตายเป็นเบือ
จากนั้นเสี่ยวเสวียนก้มหัว อ้าปาก งับครั้งเดียว กลืนกินทั้งก้อนแร่และมดกินทองเข้าไปในปาก
กร้วม กร้วม
ทุกคนที่กำลังหนีตายอยู่พากันชะงักแข็ง จากนั้นก็เห็นเสี่ยวเสวียนกลืนลงไปแล้วงับอีกคำ มดกินทองที่ถูกทับตายหลายสิบตัวไหลลงท้องหมด กินเสร็จยังเลียเศษอาหารที่มุมปาก ดูท่าทางค่อนข้างพอใจ
“นี่มันบ้าอะไร...” คนขับรถที่กำลังหนีตายคนหนึ่งเหยียบเบรก มองดูเจ้าอสูรยักษ์อย่างตะลึงงัน
“พวกเรายังหนีตายกันอยู่เลย แต่มันกลับมากินบุฟเฟ่ต์ซะแล้วเนี่ยนะ!”
ผู้คนที่หยุดฝีเท้าลงมากขึ้นเรื่อย ๆ มองดูมดกินทองนับร้อยนับพันถูกแร่ที่ไหลมาไม่ขาดสายทุบเป็นชิ้น ๆ แล้วถูกส่งเข้าปาก