หลินเฟิงก้มหน้ามองตาเธอ นิ่งเงียบ
ลั่วเสี่ยวเสี่ยวถูกเขาจ้องจนขนลุกซู่ รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว "นาย...นายจ้องฉันแบบนี้ทำไม ฉันพูดอะไรผิดตรงไหน"
หลินเฟิงยกมุมปากเป็นรอยยิ้มกึ่งเยาะกึ่งขำ จู่ ๆ ก็ก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว
ลั่วเสี่ยวเสี่ยวถอยกรูดไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กำหมัดแน่นด้วยความระแวดระวัง
หลินเฟิงเอ่ยปาก น้ำเสียงเจือความกวนประสาท "ผมไปนอนห้องนอนคุณ นอนเตียงคุณ กินข้าวของคุณ ใช้ของของคุณ พาพวกเพื่อนเลว ๆ ไปอยู่ห้องนั่งเล่นบ้านคุณ ดีไหม"
ลั่วเสี่ยวเสี่ยวชะงักไป ถึงได้สติ ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ "นี่...นี่มันอุปมาอะไร มันจะเหมือนกันได้ยังไง"
"จะไม่เหมือนตรงไหน!" หลินเฟิงโน้มตัวไปข้างหน้า มองเธอจากที่สูง "เสี่ยวเสวียน ผมเลี้ยงมันมาตั้งแต่ตัวเท่าฝ่ามือจนโตขนาดนี้ ทุกตารางนิ้วบนกระดองเต่าของมันคือที่ ๆ ผมจัดการดูแลเอง ส่วนพวกนั้น ตอนที่ดูถูกผม อยู่ห่างผมแปดเส้น ตอนที่คอยจับผิดผม ผมจำได้แม่นยำ ตอนนี้เห็นเต่าผมตัวใหญ่ มีกำลัง ก็อยากมาอยู่บนนี้"
"อะไรคือสิทธิ์!!!?"
ลั่วเสี่ยวเสี่ยวอ้าปากค้าง "แต่...แต่ว่า ตอนนี้พวกเขาไม่มีที่อยู่แล้วนี่...จุดพักชั่วคราวถูกทำลายหมดแล้ว..."
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม"
หลินเฟิงกอดอก มองพวกผู้รอดชีวิตที่กำลังค้นหาสิ่งของจำเป็นที่เหลืออยู่ สายตาสงบนิ่งอย่างยิ่ง
"พวกเขาไม่มีความสามารถเอง มันเกี่ยวข้องอะไรกับผม"
ลั่วเสี่ยวเสี่ยวมองเขา นิ่งเงียบไปนานถึงเอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มกว่าก่อนหน้า "หัวหน้าขบวนรถชอบพูดว่า เราทุกคนเป็นมนุษย์แห่งดาวสีคราม ตายไปหนึ่งคนก็หายไปหนึ่งคน ช่วยได้หนึ่งคนก็ช่วย นั่นแหละ นายก็ไม่ได้เสียอะไรนี่"